Από το ημερολόγιό μου έρωτας

Πώς να με διώξεις; Και πώς να σε διώξω;

4:17 μ.μ.Χριστίνα Γεωργαλλή

Βλέπω τι κάνεις, να ξέρεις. Το καταλαβαίνω κάθε φορά από τον τρόπο που μου απευθύνεσαι: ικετευτικά. Με καρδιά προκατειλημμένη. Με σκοπό να μην επιβεβαιώσεις τις ανησυχίες σου, να σιγουρευτείς ότι δεν έφυγα. Όχι επειδή είμαι σημαντική για σένα ή επειδή με θέλεις και δεν μπορείς να ζήσεις μακριά μου. Αν δεν μπορούσες θα ήσουν εδώ. Δεν θα μπορούσες να ήσουν πουθενά αλλού. Αλλά δεν αντέχεις την ήττα. Και είναι περίεργο σαν αίσθηση, ξέρεις, γιατί κάποτε το έκανα κι εγώ. Δεν αντέχουμε τις απώλειες, μεγαλώσαμε στις απώλειες. Δεν θέλουμε άλλες, δεν τις αντέχουμε. Πόση απόρριψη να σηκώσουμε πια; Είναι περίεργο γιατί κάποτε το έκανα εγώ και τώρα πρέπει πάλι εγώ να σηκώσω το βάρος της απόφασης. Ξέρω το συναισθηματικό κενό της απόρριψης, ξέρω ότι είναι δύσκολο να το αντέξεις. Δεν το κατανοείς κιόλας, βέβαια. Ίσως ενδόμυχα θέλεις να φύγω εγώ, να καταλάβω, να σε βγάλω από τη δύσκολη θέση, να μη νιώθεις τύψεις. Να ξέρεις ότι έφυγα άρα να μείνεις εκεί που είσαι ανενόχλητος. Κι αν δεν θέλεις, γιατί δεν βρίσκεις το θάρρος να το πεις; Φοβάσαι να απορρίψεις κι εσύ... Γιατί σε απέρριψε αυτό που ήθελες, πώς μπορείς να διώξεις αυτό που σε θέλει; Ασυνείδητα συμβαίνει, μη θυμώνεις... Δε σε κρίνω, απλώς βλέπω. Αλλά αν δεν βρούμε το θάρρος να απορριφθούμε, πώς θα βρούμε το θάρρος να αντικρίσουμε τα αληθινά μας συναισθήματα;

Κι εγώ, τι νόημα έχει να ψάχνω τρόπους να είμαστε κοντά, να ανοίγομαι, να αφήνομαι; Τι νόημα έχει να μου απευθύνεσαι και μόλις επιβεβαιωθείς ότι είμαι εδώ να μη δίνεις; Τι νόημα έχει εγώ να σε κρατάω με αυτό τον τρόπο; Δε θέλω να κρατάω κανέναν αν δεν θέλει πραγματικά. Μπορώ, αν θέλω. Και θέλω πολύ, πολλά, αλλά όχι έτσι, όχι αυτά. Αναγνωρίζω τον ερωτευμένο εγωιστή εαυτό μου που σε θέλει μόνο γι' αυτόν. Τον ζηλιάρη όχι. Δε θέλω να φθείρω ούτε να φθείρομαι. Όμως να σε κρατάω με αυτή τη ζήλια δεν μπορώ. Δε θέλω να μου απευθύνεσαι για τέτοιους λόγους. Κι εσύ κάθε φορά εκεί θα τρέχεις από πίσω, εκεί θα μένεις, σ' αυτόν που ζηλεύει. Δεν είναι τυχαίες οι επιλογές μας, έτσι έμαθες να σε αγαπάνε. Νομίζεις ότι η ζήλια είναι ενδιαφέρον, όμως είναι κακία! Την τρέφουμε την απόρριψη γιατί έγινε κομμάτι μας πια. Είναι ο τρόπος μας, με αυτόν μάθαμε να συσχετιζόμαστε σε σχέσεις. Εγώ όμως δε θέλω πια να συσχετίζομαι μόνο με τις αδυναμίες μου, γιατί πού να δεις τις δυνατότητές μου, απεριόριστες! Κι εγώ θέλω να τα δώσω. Όλα. Δε θέλω να μου απευθύνεσαι μόνο όταν δείχνω ζηλιάρα, μίζερη και κακόκεφη επειδή έτσι συνήθισες να αγαπιέσαι. Δεν χρειάζομαι με αυτό τον τρόπο το ενδιαφέρον σου. Θέλω να μπορώ σε κάποιον να δείξω, αλλά και να μπορεί να δει, όλες τις πλευρές μου και να με αγαπήσει για όλες, κι εγώ το ίδιο. Να μη φοβόμαστε να αγγίξουμε ο ένας τον άλλον.

Κι εσύ δε θέλεις. Και δεν μπορείς να το διαχειριστείς. Κι εγώ το ξέρω. Και πρέπει να φύγω. Χωρίς όμως να σε διώξω, να μη σε απορρίψω... Να απομακρυνθώ. Και τότε θα γίνει το μαγικό: δε θα σε ενοχλεί που δεν θέλεις, θα είναι σαν να έχω πάρει εγώ την απόφαση ενώ ταυτόχρονα, ενδόμυχα, θα ξέρεις ότι με έχεις διώξει πρώτος και δε θα σε ενοχλεί. Είναι περίεργο... και για μένα δύσκολο. Αλλά μη φοβάσαι, θα τα καταφέρω και αυτή τη φορά.... 

You Might Also Like

0 σχόλια/comments

My instagram photos!

Instagram

Φορμα επικοινωνιας