αγαπημένα άνθρωπος

Οι κανονικοί άνθρωποι δεν καταστρέφουν άλλες ανθρώπινες υπάρξεις

5:15 π.μ.Χριστίνα Γεωργαλλή

"Όχι ότι θα σταματήσουμε να πιστεύουμε στους ανθρώπους, βέβαια...
Αλλά αν τους άλλους τους βολεύει να το παίζουν πληγωμένοι για να δικαιολογούν την απαράδεκτη συμπεριφορά τους;
Δεν τους ενδιαφέρει να προσπαθήσουν ουσιαστικά...
Δεν τους ενδιαφέρει ο άνθρωπος που έχουν απέναντί τους... 
Τους ενδιαφέρει να υπακούν οι άλλοι στα αιτήματά τους, να μη ξεφουσκώνει η ματαιοδοξία τους, να γεμίζουν τα κενά της ανύπαρκτης αυτοεκτιμησής τους...
Και εντάξει, δεν φταίνε αυτοί για ό,τι έγιναν. 
Αρνούνται όμως να πάρουν την ευθύνη της ζωής τους στα χέρια τους... Βολεύτηκαν με τις δικαιολογίες του πληγωμένου εαυτού τους! 
Δεν φταίνε αυτοί... Κάτι τους συμβαίνει...
Όμως πόσο θα αντέχουμε να κατανοούμε κι εμείς πια;"

Ξέρω... θα προσπαθήσεις να το θάψεις μέσα σου αυτό που λέω ακόμη κι αν το βλέπεις, ακόμη κι αν το κάνεις. 
Θα το κοροϊδέψεις ίσως, το επόμενο βήμα. Θα γελάσεις. 
Δε θα ασχοληθείς περαιτέρω. Δεν μπορείς. Προσπαθείς αλλά στα λόγια, για να δείχνουμε σωστοί επειδή δεν είμαστε. Γιατί κανείς δε σου έδειξε τι έχεις, πόσο αξίζεις και τώρα αφέθηκες να μην έχεις τίποτα, να μην προσπαθείς για τίποτα. Αλλά το ανικανοποίητο θα παραμένει και μας τρώει όσο εσύ το μεταφράζεις λάθος. Και το μεταφράζεις ως ανάγκη για κατάκτηση κορυφών ενώ ταυτόχρονα δε σε ενδιαφέρει καν το τι έχουν να σου δώσουν αυτές οι κορυφές. Πόσο οξύμωρο! Δεν σε ενδιαφέρει ο άνθρωπος που έχεις απέναντί σου. Σε ενδιαφέρει απλώς να κερδίζεις. Να έχεις τον έλεγχο για να νιώθεις ασφάλεια. Φοβάσαι ότι αλλιώς θα συμβεί κάτι άσχημο, θα ειπωθεί κάτι άσχημο. Γι' αυτό θες να τα ξέρεις όλα, γι' αυτό ρωτάς. Όχι για να μάθεις, όχι επειδή σε ενδιαφέρει. Επειδή φοβάσαι. 
Κι ο άλλος ξέρει...
Και τι να σου εξηγήσει... Και τι να καταλάβεις; 
Και για πόσο θα θέλει για σένα να κατανοεί; 

Έχουμε ένα συνήθειο οι άνθρωποι πρώτα να κλείνουμε την πόρτα σε ότι έρχεται κοντά, ακριβώς για να μην ανακαλύψει κανείς τις "ασχήμιες" που πιστεύουμε ότι έχουμε. 
Αυτό κάνεις όταν πλησιάζει κάποιος. 
Και να φανταστείς πως όλη μας τη ζωή ψάχνουμε έναν άνθρωπο να μας καταλάβει, έτσι λέμε. Κι έχουμε κλειστεί από μόνοι μας! 
Θα το θάψεις λοιπόν, γιατί νομίζεις ότι έτσι δε θα το αφήσεις να σε αγγίξει. 
Όμως στη πραγματικότητα εσύ δε θες να το αγγίξεις επειδή ξέρεις ότι είναι κομμάτι δικό σου, ότι το έχεις. Αυτό μένει εκεί, περιμένει να το αποδεχτείς. 
Και πού ξέρεις... τότε ίσως σταματήσεις να καταστρέφεις... εσένα. 
Ίσως σταματήσεις να "καταστρέφεις" και ανθρώπους. 
Ίσως κι εκείνοι με τη σειρά τους να βρουν το κουράγιο να κατανοούν περισσότερο... 
Και τότε ίσως κάποια στιγμή καταφέρετε να χτίσετε... Όταν ο ένας φοβάται ο άλλος θα κατανοεί και το αντίστροφο. 
Αυτό... το Μαζί... 
Αυτή την κορυφή σκέφτηκες να προσπαθήσεις να την κατακτήσεις ποτέ; 

You Might Also Like

0 σχόλια/comments

My instagram photos!

Instagram

Φορμα επικοινωνιας