Απλές Σκέψεις Από το ημερολόγιό μου

Σκέψεις…από μένα για…μένα

4:26 π.μ.Χριστίνα Γεωργαλλή

Γεννήθηκα στην Αθήνα στις αρχές της δεκαετίας του ’90 και μεγάλωσα στην Κω απ’ όπου και κατάγομαι. Αγαπούσα τη μόρφωση χωρίς να ενθουσιάζομαι με το σχολείο. Την αιτία αυτής της αποστροφής -που συνέβη περίπου στο γυμνάσιο- κατανόησα αφού αποφοίτησα και από ίδρυμα ανώτατης εκπαίδευσης: μάς λείπει το κίνητρο. Οι κακοπροαίρετοι λένε πως ήμουν αποπροσανατολισμένη. Για τους δασκάλους και καθηγητές ήμουν «πολύ καλό κορίτσι, πολύ έξυπνη» και εκεί τέλειωναν όλα. Όταν πρέπει να προσανατολιστώ στον τελευταίων ετών στόχο «για να πετύχεις πρέπει να σπουδάσεις» του ελληνικού σχολείου και της ελληνικής οικογένειας, μού είναι δύσκολο να πιστέψω πως τελικά υπάρχει έφηβος που να γνωρίζει ειλικρινά τα κίνητρά του. Τα «θέλω» μας μπερδεύονται με πεποιθήσεις άλλων, με τις γνώσεις και γνώμες του περίγυρου αλλά και με τις ανάγκες της εποχής για αναζήτηση ενός ακόρεστου επαγγέλματος. Είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις τι είναι πραγματικά δικό σου και τι έχει εισβάλει ώστε να σε επηρεάσει ανεπαισθήτως στην τρυφερή παιδική ή εφηβική ηλικία. Κάπως έτσι αποπροσανατολίζεσαι, η αθώα αγάπη σου για κάτι, ο στόχος σου, μεταμορφώνεται σε υπέρμετρη φιλοδοξία να βγεις νικητής σε δύσκολες εποχές, να πετύχεις, να βγάλεις χρήματα, να αποδείξεις την αξία σου.  Ίσως αυτή να είναι και η αιτία που είμαστε δυστυχισμένοι, με πρόσχημα -ή όχι- την οικονομική κρίση.

Ώσπου ήρθε η στιγμή (ή μάλλον η ηλικία) να συγκρουστώ και να θυμώσω με τον εαυτό μου, πρώτα απ’ όλα με αυτόν. Γιατί εγώ έψαχνα πάντα την ουσία. Γιατί εγώ αντιδρούσα στην αδικία. Πώς εγώ ήμουν αυτή που δέχθηκα την πλύση εγκεφάλου, έκανα δικές μου αυτές τις πεποιθήσεις ενώ δεν με αντιπροσωπεύουν, πώς αδίκησα τον εαυτό μου; Επιπλέον, έχοντας περάσει από αυτές τις ηλικίες που όλα γίνονταν τόσο απερίσκεπτα, αρνούμαι να κρίνω έναν άνθρωπο εκ του αποτελέσματος. Στόχος πρέπει να είναι η κατανόηση, η αιτιολόγηση μίας συμπεριφοράς και όχι η μη εποικοδομητική κριτική, ειδικά όταν στήνεις έναν άνθρωπο στον τοίχο, για να του πεις μόνο τα αρνητικά του, κάθε φορά τα ίδια. Προνόμιο της ελληνικής οικογένειας.

Γιατί, ανεξαρτήτως κινήτρου και συνειδητών στόχων στη ζωή που αποκτάς έπειτα από συνεχή σκέψη ή ενημέρωση -αλλά και επιρροή, όπως αναφέρθηκε- υπάρχουν πράγματα που αγαπάς από μικρός, χωρίς να ξέρεις γιατί (και χωρίς να υπάρχει και λόγος να μάθεις). Και οφείλεις να μην απομακρυνθείς από αυτά. Κάπως έτσι αγαπούσα τη διδασκαλία. Πάντα την αγαπούσα. Σε όλα μου τα χρόνια στα θρανία, ανεξαρτήτως βαθμίδας εκπαίδευσης, σκεφτόμουν «αυτό θα το κάνω κι εγώ όταν θα διδάξω, όμορφη ιδέα» ή «αυτό να φροντίσω να μην το κάνω ποτέ, είναι άδικο» ή «να θυμάμαι πάντα να μην κρίνω γιατί δεν μπορώ να ξέρω τους άλλους όσο νομίζω, πόσο μάλλον τα παιδιά». Είχα διαμορφώσει όλη μου την ύπαρξη γύρω από το πώς θα είμαι και τι αξίες θα έχω αποκτήσει μέχρι τη στιγμή που θα διδάξω.

Λίγο η αντίδρασή μου -παιδί ήμουν, άλλωστε, όταν συνειδητοποίησα ότι η βαθμοθηρία στο σχολείο δεν μου αρέσει γιατί η μόρφωση δεν ταιριάζει σαν αξία με ότι έβλεπα να συμβαίνει (και με τον ίδιο τρόπο δεν είχα ανάγκη η μόρφωσή μου να ταιριάξει με το βαθμό μου)- λίγο οι ενοχές που μας κατακλύζουν καθώς μεγαλώνουμε στην ελληνική οικογένεια και λίγο η αγάπη κάποιων καθηγητών μου, άξιων παιδαγωγών, των ελάχιστων που με κατάλαβαν και με βοήθησαν με την υποστήριξή τους (γιατί τελικά αυτό χρειάζονται τα παιδιά, να τα στηρίζουμε και να τους έχουμε εμπιστοσύνη), διαμόρφωσαν τη Χριστίνα. Ενοχική, επηρεαζόμενη από τη γνώμη των άλλων, αλλά τόσο πείσμων όταν με αδικούν, που με βοηθά να πετάω αυτές τις γνώμες στα σκουπίδια. Εξάλλου, εγώ γνωρίζω καλύτερα από τον καθένα τα θετικά και τα αρνητικά μου, δεν μου λείπει να μου πετάει κανείς στα μούτρα τα λάθη μου και, άλλωστε, δεν μου είναι και χρήσιμο! Αφενός γιατί όταν απλώς μιλάς για να μιλάς, δε θα ακούσω ξανά τη γνώμη σου, και αφετέρου γιατί δεν με ενδιαφέρουν οι άνθρωποι που δίνουν σημασία μόνο στο «φαίνεσθαι» και βγάζουν τόσο εύκολα γνώμη χωρίς να λαμβάνουν κανένα άλλο παράγοντα υπόψη τους. 

Όσοι δεν έτυχε να γνωρίσουν την ανάγκη της γραφής, νομίζουν ότι γράφω επειδή θέλω κάτι να πω. Πάντα όταν γράφεις έχεις κάτι να πεις, αλλιώς το κείμενό σου δε θα είχε απολύτως καμία αξία, καθώς θα ήταν ένα παραλήρημα λέξεων χωρίς σημασία, χωρίς επιχειρήματα, χωρίς αρχή και τέλος, χωρίς νόημα ύπαρξης αποτυπωμένης σε χαρτί! Αλλά όσοι γράφουν, εκτός από ανάγκη, είναι για να μαθαίνουν οι ίδιοι. Αν δεν εκτεθείς, αν απλώς κλειστείς στον εαυτό σου και εμμείνεις στις γνώμες των άλλων, θα καταφέρεις να συρρικνώσεις τόσο τον εαυτό σου όσο και να αποδεχθείς την μικρότητά σου απέναντι στους «μεγάλους» και να τα παρατήσεις. Κάποτε η καθηγήτριά μου μού είχε πει πως έφηβοι ήμασταν επαναστάτες και η ουσία είναι να μην το χάσουμε αυτό όσο περνούν τα χρόνια, τη στιγμή που μεγαλώνοντας συμβιβαζόμαστε με ολοένα και περισσότερα πράγματα. Η δια βίου μάθηση είναι γεγονός, αλλά πώς μπορούμε να το πιστεύουμε αυτό όταν μόνοι απορρίπτουμε τις γνώσεις των νέων, ενώ, αντίθετα, θα έπρεπε  να μάθουμε να «συγχρονιζόμαστε» σε μία κοινωνία που αλλάζει και να τους ενισχύουμε; Η εμπειρία δεν σχετίζεται απαραίτητα με την ηλικία, απλώς για να ζήσεις κάποια πράγματα χρειάζεσαι χρόνο. Είναι δεδομένο πως οι νεότερες γενιές έχουν πολλές περισσότερες εμπειρίες σε πολύ πιο σύντομο χρονικό διάστημα. Όλοι οι νέοι δεν είναι αφελείς όπως ακριβώς όλοι οι γέροι δεν είναι σοφοί. 


ΥΓ. Το κείμενο αυτό γράφτηκε το καλοκαίρι του 2015. Από τότε, έχει ισχυροποιηθεί η γνώμη μου από τις γνώσεις που αποκόμισα διαβάζοντας ψυχολογία για κάποια προγράμματα Πανεπιστημίου. Ο λόγος που δεν τα εκθέτω και δεν προχώρησα σε αλλαγές στο παρόν κείμενο είναι διττός: το ιστολόγιο αυτό είναι -κατά κάποιο τρόπο- ημερολόγιο και έχει στόχο να καταγράφει τις αλλαγές (μου), κάτι το οποίο θα με βοηθήσει αρκετά, και, ταυτόχρονα, έχω την ευκαιρία να γράψω νέα κείμενα με τις νέες σκέψεις μου στο μέλλον, γιατί οφείλω να γίνομαι καλύτερη. 

You Might Also Like

0 σχόλια/comments

My instagram photos!

Instagram

Φορμα επικοινωνιας