Απλές Σκέψεις Ελλάδα

Αποπροσανατολισμός, μηδενισμός και ο κακός μας εαυτός

3:45 π.μ.Χριστίνα Γεωργαλλή

Δεν ξέρω αν είναι όντως μεθοδευμένη η εξαφάνισή μας, αλλά σίγουρα αυτά που συμβαίνουν δεν είναι τυχαία. 

Εμάς, βέβαια, μας απασχολεί που μας έστειλαν τους μετανάστες και θέλουμε να βάλουμε στρατό να τους αναχαιτίσουμε. 

Μου είναι αδιάφορο. Γιατί τα άλλα, για τα οποία καίγομαι, αυτά που χάνουμε κάθε μέρα, δεν τα βλέπουμε. 

Που έχουμε χάσει τις ρίζες μας. 

Που τα παιδιά μας δεν ξέρουν να εκφράζονται στη γλώσσα τους, τόσο προφορικά όσο και γραπτά. 

Που τη θέση της ορθογραφίας πήραν τα greeklish. 

Που κάθε χρόνο η ύλη δυσκολεύει με στόχο να επιτυγχάνουν όλο και λιγότερα παιδιά, με τα ίδια να μην ξέρουν τι κάνουν λάθος, να προσπαθούν πάνω από τις δυνάμεις τους, να απογοητεύονται, να περιθωριοποιούνται, ενώ εμείς απαιτούμε "κι άλλο" γιατί "για να τα βάζουν στα σχολεία θα ξέρουν" (κουβέντα αποπροσανατολισμένης μητέρας). 
[Και να έχεις και τους άλλους να σου λένε ότι επειδή αυτά δε διαβάζουν κατηγορούν το σύστημα, ενώ οι ίδιοι το κατηγορούν κάθε μέρα. Πόσο ηλίθιοι. Μακάρι όλα τα μυαλά να έπαιρνα το 10 στο σχολείο. Αλλά δεν είναι έτσι! Γιατί, βλέπεις, στο σχολείο κοιτούσαν άλλα πράγματα! Την κόρη του τάδε, το γιο του τάδε, το ποιος έμαθε παπαγαλία άρα τα ξέρει ενώ ο άλλος που το έγραψε με δικά του λόγια δεν είχε διαβάσει καλά..... Και άλλα πολλά]

Που στις πανελλήνιες όλο και πληθαίνουν τα εκτός ύλης θέματα γιατί πόσους επιστήμονες να χωρέσει αυτός ο τόπος; Ενώ ταυτόχρονα τους καλύτερους τους διώχνουμε στο εξωτερικό. Τους κατηγορούμε βέβαια γιατί εξ' αιτίας τους χάνεται η Ελλάδα και πρέπει να μείνουν να παλέψουν (ναι, το άκουσα κι αυτό), αλλά τα παιδιά τους είναι έξω, γιατί τα παιδιά τους ΑΞΙΖΟΥΝ! 

Που η μόρφωση γύρω από τον πολιτισμό, τη λογοτεχνία και την παιδεία αυτού του τόπου ξεκινά και τελειώνει στο Λειβαδίτη που δημοσιεύουμε στο facebook. (Πάλι καλά, βέβαια, που υπάρχει έστω κι αυτό για κάποιους)

Για την ιστορία μας δεν το συζητάμε. Μάς την παρουσίαζαν διαστρεβλωμένη ανέκαθεν. Απλώς δεν ξέρω αν η ημιμάθεια είναι καλύτερη από την άγνοια. 

Έχετε, νομίζω, κι εσείς καταλάβει ότι δεν υπάρχει ανάπτυξη. Κι αν ενδιαφέρεστε μόνο για την οικονομική ανάπτυξη και διαλαλείτε πως στέκονται εμπόδιο σε αυτήν οι μετανάστες και τα λοιπά κωλύματα, τότε θα σας πω ότι υπάρχουν και πραγματικά προβλήματα που όμως δεν τα βλέπει κανείς. 

Τόσο καιρό δεν αντιδρά κανένας σε τίποτα που ζούμε έτσι όπως ζούμε. 

Δεν ξεσηκώθηκε κανένας με το πραξικόπημα του δημοψηφίσματος. 

Κλέβουμε ο ένας τον άλλον με στόχο το χρήμα, ποιος θα γίνει μεγαλοεπιχειρηματίας... Ενώ βρίζουμε τους τραπεζίτες και υποτίθεται πως έχουμε καταλάβει ότι ο στόχος είναι ο πλούσιος να γίνει πλουσιότερος και ότι για τον φτωχό δεν ενδιαφέρεται κανείς. 

Φοροδιαφεύγουμε αλλά κατηγορούμε τον διπλανό που είναι παράνομος.

Αλλά μας ενοχλεί γιατί θέλουν να ζήσουν και οι μετανάστες ενώ εμείς δεν έχουμε να αγοράσουμε εξωτερικό σκληρό για το pc! Πού να χωρέσουν τόσες φωτογραφίες από τις διακοπές; Ε όχι, δηλαδή έλεος. Τα κατηγορούμε, αλλά μια χαρά κι εμείς πέφτουμε στην παγίδα των πλούσιων: δε χαρίζω τίποτα σε κανένα, θα προσπαθώ να έχω όσο περισσότερα με όποιο κόστος. Απερίγραπτοι είμαστε! 

Και φυσικά θα μπορούσα να πω άπειρα παραδείγματα για το πώς ο πολιτισμός μας είναι υπό εξαφάνιση.

Είχα μια σκασίλα να κάνω αυτά που κοροϊδεύω! Να το παίξω επιχειρηματίας; Να αποδείξω ότι πέτυχα παρ' όλο που κανένας δεν με πίστεψε ποτέ; Πέτυχα, προσπαθώ να πετυχαίνω κάθε μέρα, το ξέρω εγώ! Για ποιο λόγο έχουμε αυτή την ανασφάλεια να μας το επιβεβαιώσουν οι άλλοι; Και μάλιστα οι συγκεκριμένοι άλλοι, που όπως είπα δεν με στήριξαν ποτέ! (Ρητορική ερώτηση. Ξέρω, αλλά θα πάρει ολόκληρη ανάρτηση-ψυχολογική ανάλυση για να σας το εξηγήσω, ίσως το κάνω σύντομα) 
Εξάλλου αυτά που θέλω εγώ και θεωρώ σημαντικά δεν είναι ίδια για όλους, όπως φαίνεται. Χώρια που, όπως συνειδητοποίησα πρόσφατα και θυμήθηκα τα λόγια της Βαμβουνάκη που έγραψα ΕΔΩ, ο ανθρώπινος φθόνος είναι ύπουλος. Αποκλείεται να παραδεχτεί κανείς το δίκιο του άλλου, ειδικά όταν πρέπει να έχει εκείνος τον τελευταίο λόγο, αν και, κι αυτό από ανασφάλεια το κάνει (πάλι ολόκληρη ανάλυση για να το εξηγήσω). 

Είμαι πολύ χαρούμενη που κάνω τη δουλειά μου κι ας μη ξέρω για πόσο θα μπορώ ακόμη. Δεν με ενδιαφέρει να το αποδείξω σε κανέναν. 

Έχουμε απομακρυνθεί από τα πράγματα που μας κάνουν ευτυχισμένους. 

Κι εφόσον όλη μας η ευτυχία είναι πλέον το χρήμα που αποκτούμε, αυτή είναι η τιμωρία μας. 

Ούτε η κρίση, ούτε οι μετανάστες, ούτε οι πολιτικοί. 

Το ξερό μας το κεφάλι και ο κακός εαυτός μας.

Αυτά πρέπει να πολεμάμε. 
Για άλλα πρέπει να πολεμάμε.


ΥΓ. Επειδή γράφω όλα αυτά τα "φιλοπατριωτικά", μην αρχίσετε όλοι εθνικιστές με την Ελλάδα και την Ελλάδα. Όχι, δεν είναι αυτός ο στόχος μου, δεν είμαι μαζί σας. Για να εξηγούμαστε. 

You Might Also Like

0 σχόλια/comments

My instagram photos!

Instagram

Φορμα επικοινωνιας