αγαπημένα Απλές Σκέψεις

Οι ενοχές, η ελληνική οικογένεια και οι συνέπειες στη ζωή μας

1:33 μ.μ.Χριστίνα Γεωργαλλή

Κάποιες ξεπερασμένες αρχές δεσπόζουν εδώ και πολλά χρόνια στην Ελλάδα. Σίγουρα κάθε χώρα έχει τον δικό της πολιτισμό τον οποίο ασφαλώς πρέπει να αναγνωρίζουμε και να σεβόμαστε. Άλλωστε, αυτές ακριβώς οι πολιτισμικές διαφορές είναι που κάνουν τους ανθρώπους να αγαπούν τα ταξίδια και να επιθυμούν να μαθαίνουν τη γλώσσα, την παράδοση και την κουλτούρα των άλλων χωρών. Όμως, τί συμβαίνει στη χώρα μας;

Ταξιδεύοντας στην Αγγλία και συνομιλώντας με ανθρώπους (αλλά και όσους Άγγλους έτυχε να γνωρίσω στο  νησί που γεννήθηκα και τα καλοκαίρια ζει από τον τουρισμό), συνειδητοποιώ τη σοφία κάποιων ανθρώπων μεγάλων σε ηλικία. Πράγματα που τώρα οι ψυχολόγοι μάς αναλύουν σε άρθρα κάθε φορά που βρίσκουν ευκαιρία, άνθρωποι σε άλλες δυτικές και αναπτυγμένες χώρες τα έχουν κάνει αρχή στη ζωή τους και είναι δεδομένα γι’ αυτούς εδώ και χρόνια (ασχέτως το αν τα εφαρμόζει ή όχι η πλειοψηφία ή αν συνεχίζουν να υπάρχουν αρνητικά φαινόμενα). Την ίδια στιγμή, η Ελλάδα είναι μια χώρα με την πλειοψηφία του πληθυσμού της να αποτελείται από μεσήλικες και ηλικιωμένους, οι οποίοι είναι αυτοί που πολλοί θεωρούν ότι επηρεάζουν αρνητικά τον φιλελευθερισμό μας. Δε συμφωνώ αλλά και δε διαφωνώ. Η τύχη του καθενός βρίσκεται στο χέρι του, όσο κι αν μας έχουν επηρεάσει οι γνωστές ελληνικές συνήθειες με τις οποίες μεγαλώσαμε. Γνωρίζουμε ότι ο καθένας μας μπορεί να αλλάξει αν το θελήσει. Κι εκεί ακριβώς είναι το ζήτημα.

Αλήθεια, μιλώντας για ελληνικές συνήθειες, τι είναι αυτό που σας έρχεται πρώτα στο νου; Εγώ κάνω μια αναδρομή στα παλαιότερα χρόνια και βλέπω εικόνες από ηλικιωμένους στα χωράφια, ανθρώπους του μεροκάματου που σε μία Ελλαδίτσα της συνεχούς πολεμικής ετοιμότητας κατάφερναν να έχουν όραμα και να επιβιώνουν. Σήμερα που, φαινομενικά, έχουμε ότι ζητάμε, γιατί δεν έχουμε όραμα; Γιατί πολλοί από μας ζουν με κατάθλιψη, έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση, δεν έχουν αυτοσεβασμό και συνεχώς αποτυγχάνουν; Γιατί όλα αυτά τα αρνητικά φαινόμενα βρίσκονται σε έξαρση; Μάθαμε να τα έχουμε όλα χωρίς να κοπιάσουμε γι’ αυτά, χωρίς να συνειδητοποιήσουμε την αξία και τη χρησιμότητά τους. Μεγαλοπιαστήκαμε λόγω των ενοχών που μας φύτεψαν (θα μιλήσω παρακάτω για τις ενοχές) και ξεχάσαμε να ζούμε απλά, ζητώντας κάθε μέρα και περισσότερα.

Άγγλος ετών 50, το περασμένο καλοκαίρι, συζητάμε για τις σχέσεις και το πόσο σημαντικό είναι ο άνθρωπος να είναι ελεύθερος. Μόνο που το διαβάζει αυτό κανείς στην Ελλάδα, φαντάζομαι, έχει ήδη κλείσει τη σελίδα μου και έχει αλλάξει blog να διαβάσει κάτι λιγότερο ανήθικο. Αναρωτιέμαι, από πότε η ελευθερία έγινε συνώνυμο της ανηθικότητας; Επιστρέφοντας στο σήμερα, έχω βρεθεί σε συζήτηση με γιαγιάδες που δεν θέλουν με τίποτα να δουν τον άντρα τους στην κουζίνα με ποδιά, «τι πράγματα είναι αυτά;». Τους εξηγώ ότι είναι άλλες εποχές, ότι οι προτεραιότητες έχουν αλλάξει, ότι δουλεύουν πολύ και οι δύο, ότι πρέπει να μοιράζουν το χρόνο τους στα παιδιά κι ότι πλέον οι άντρες δεν θέλουν πάντα να λείπουν από την οικογένεια αλλά διεκδικούν ποιοτικό χρόνο με τα παιδιά τους. Στο κάτω κάτω έτσι πρέπει να γίνεται. Αλλά οι ίδιες έχουν συνηθίσει να κάνουν άπειρους ρόλους, ανάμεσά τους και αυτόν του πατέρα, οπότε είναι δύσκολο να κατανοήσουν και να αποδεχτούν αυτό που λέω. Η μία γιαγιά μάλιστα έλεγε ότι αν δεν του τα φέρει όλα στο χέρι μπορεί να αναστατώσει τον κόσμο από τις φωνές και δεν μπορεί να τον ακούει! Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα του έκανε το χατίρι (ενώ στην αρχή χάλασε τον κόσμο με την γκρίνια της), και λίγα λεπτά μετά έλεγε για τις παρουσιάστριες της τηλεόρασης ότι τα έχουν όλα, καλοπερνάνε, έχουν όποιον θέλουν και είναι ευτυχισμένες. Αλήθεια, αυτής της γιαγιάς τι της έλειπε εκτός από αυτοσεβασμός; Και γιατί δεν είναι ευτυχισμένη; (Σημείωση: η συγκεκριμένη έχει κατάθλιψη και παθαίνει κρίσεις πανικού που έχουν αποδοθεί σε φόβο για το θάνατο. Γιατί άραγε; Μήπως επειδή δεν έζησε τη ζωή που ήθελε, αφοσιωμένη να ζει τη ζωή που της κλήρωσαν;)

Αυτοί οι άνθρωποι είναι οι γονείς μας και οι γονείς των γονιών μας. Μεγαλώσαμε με τις ενοχές γι’ αυτά που θέλουμε, θυσιάζοντας τα «θέλω» μας για τα δήθεν «πρέπει» άλλων εποχών, όπως ακριβώς έκαναν κι εκείνοι. Μπορώ να κατανοήσω και να δικαιολογήσω πλέον τους ανθρώπους γι’ αυτό που έγιναν χωρίς να το επιλέξουν. Αυτό που δεν αποδέχομαι είναι που αρνούμαστε πεισματικά να αλλάξουμε καθώς αλλάζει η κοινωνία γύρω μας. Αυτό είναι ανωριμότητα. Το ξέρω ότι οι εποχές είναι διαφορετικές και πολύ πιθανό τα παιδιά μου να έχουν άλλες απαιτήσεις από τη ζωή. Γιατί εμείς να κόβουμε τα φτερά τους στο όνομα κάποιων «πρέπει» που δεν υπάρχει λόγος να υφίστανται πια; Γιατί να τους στερούμε το δικαίωμα των επιλογών προσφέροντας άκριτα τη στείρα επιλογή που απλώς μεταφέρει η μία γενιά στην επόμενη; Γιατί εμείς δεν είμαστε ευτυχισμένοι και καταλήγουμε –με το θυμό μας– να μη γίνουν ούτε κι αυτά; Ξέρουμε τι μας πλήγωνε αλλά φυλακίζουμε τους απογόνους μας με τις ίδιες σκέψεις και απόψεις, φοβούμενοι μήπως και δεν γίνουν αποδεκτοί από τον περίγυρο, όπως πασχίζαμε πάντα να γίνουμε κι εμείς. Δεν θέλουμε το καλύτερο για τα παιδιά μας; Ή μήπως είναι η εκδίκησή μας για όσα εμείς περάσαμε; Είναι σαν παλιό έθιμο που δεν έχει πλέον αξία, αλλά όμως το συνεχίζουμε χωρίς σκοπό… Τα έθιμα και τις παραδόσεις του τόπου που θυμίζουν όντως τον πολιτισμό μας ξεχάσαμε να τα υποστηρίζουμε, ειδικότερα εμείς οι νέοι. Ίσως τα «πήρε η μπάλα» μαζί με την γενικότερη αντίδρασή μας σε τέτοιου είδους παραδόσεις που ενίσχυαν τις ενοχές μας...

Τελικά, πότε θα έρθουμε σε επαφή με τον πολιτισμό; Πότε θα σεβόμαστε τις επιλογές των άλλων γύρω μας; Πότε θα σταματήσουμε να αφήνουμε τους άλλους να αποφασίζουν για τη ζωή μας; Βλέπω παιδιά 20 χρονών που έχουν ως μοναδικό στόχο το γάμο και την οικογένεια. Και για να μην παρεξηγηθώ, αυτό από μόνο του δεν είναι κακό, σέβομαι την επιλογή τους, αν και γνωρίζω τις αιτίες που μπορεί να οδηγούν σε τέτοιες αποφάσεις (τις αναλύω και στο παρόν κείμενο, άλλωστε). Αυτό που με προβληματίζει είναι η γενικότερη μόρφωση και παιδεία που καταλαβαίνω ότι έχουν οι συγκεκριμένοι άνθρωποι με το που ξεκινούν να μου λένε για την τέλεια οικογένεια που απέκτησαν στα 20 και για το πόσο λάθος κάνουν οι κοπέλες να έχουν προγαμιαίες σχέσεις. Χωρίς να είμαι προκατειλημμένη, δεν πέφτω έξω, ξέρω τι θα ακούσω, ξέρω ότι δεν ταιριάζει με τις ιδεολογίες μου και με τις απαιτήσεις μου από τη ζωή. Απλώς πλέον δεν το κρίνω και, κυρίως, δεν αφήνω πια να με κρίνει αυτό! Τώρα που ξέρω, έχω τελειώσει μια και καλή με τις ενοχές. Εξάλλου, είμαι πολύ περήφανη για τις πράξεις μου. Ειδικά για τις προγαμιαίες σχέσεις μου και στο πού έχουν φτάσει την πνευματική υπόστασή μου. Το θέμα δεν είναι μόνο το πότε θα απεγκλωβιστείς από τις ενοχές σου, αλλά και πότε θα απελευθερωθείς από την ακατανίκητη μανία σου να κρίνεις τη ζωή των άλλων. Γιατί αυτά είναι κύκλος. Δεν σε επηρεάζει η κριτική (ειδικά των συγκεκριμένων ανθρώπων που έχει απορρίψει η λογική σου), αλλά τι θα γίνει με την ύπαρξή της; Δεν πρέπει να ξεθωριάσει τελείως, να γίνει μία κακή ανάμνηση;

Ξέρω πως δεν πρέπει να περιμένω πολλά, αν περιμένω να αλλάξει ο κόσμος. Αυτό θα γίνει, αργά και σταθερά, γίνεται, η κοινωνία αλλάζει, είναι αναπόφευκτο. Όμως αυτό που με ενδιαφέρει είναι να κατανοήσουν οι άνθρωποι που θέλουν να ζήσουν (και πού έχουν συνειδητοποιήσει ότι θέλουν να αλλάξουν –βασικό!) ότι δεν πρέπει να είναι υποχείριο καμιάς ενοχής. Πρέπει να βρουν το κουράγιο να πετάξουν τον μανδύα των ενοχοποιήσεων που καλύπτει την όμορφη όψη τους. Και τότε μονομιάς η όψη αυτή θα γίνει και γαλήνια και καλοσυνάτη και ερωτική και σεξουαλική και στοργική, και θα μπορεί να πάρει όλες τις μορφές που απαιτεί να έχει το άτομο για να ισορροπεί σε όλους τους τομείς της ζωής του. Ο άνθρωπος θα μπορεί να αντιμετωπίζει τις καταστάσεις στη ζωή του με τις κατάλληλες σκέψεις και τα κατάλληλα συναισθήματα. Θα μπορεί να ζει τη δική του ζωή βασισμένος στις δικές του επιλογές. 

You Might Also Like

0 σχόλια/comments

My instagram photos!

Instagram

Φορμα επικοινωνιας