Απλές Σκέψεις παιδί

Για τη φοβισμένη μαμά Χριστίνα

1:33 μ.μ.Χριστίνα Γεωργαλλή

Απόσπασμα από αυτές τις συζητήσεις που δεν τις περίμενες και σου αλλάζουν τον τρόπο που σκέφτεσαι, σου φτιάχνουν τη μέρα. Ιούνιος 2014. Το όνομά της δεν ήταν τυχαίο. Ήρθε για να μου αποδείξει πως..ναι, δεν μπορείς να βοηθήσεις κάποιον χωρίς να βοηθήσεις -άθελά σου!- και τον εαυτό σου!


«Να, άκου τι λέει η κοπέλα.! Πόσο καλό κάνει το διάβασμα.!», έστρεψε το κεφάλι και είπε κουνώντας επικριτικά το δάχτυλο στο γιο της.

«Ναι, είναι σημαντικό. Σκέψου ότι θα μαθαίνεις τόσες ωραίες λέξεις και όταν θα πας στο σχολείο θα μπορείς να μαθαίνεις ευκολότερα την ορθογραφία… και έτσι να σ' αρέσει…να μην στενοχωριέσαι όταν η κα Ιωάννα «γεμίζει» το τετράδιο με μουτζουρίτσες, όπως λες..!», προσπάθησα να τον πείσω εγώ.

«Ξέρεις, και τι δεν του έχω πει για να διαβάζει βιβλία... Από την ώρα που μπήκαμε στο καράβι κρατάω το περιοδικό και διαβάζω μήπως και τον παροτρύνω να κάνει το ίδιο, και τίποτα. Και του έβαλα να διαλέξει και ποιο βιβλίο θα πάρουμε μαζί μας..», απευθύνεται σε μένα πάλι.

«Ναι, το να σας βλέπει να διαβάζετε είναι ένα πολύ καλό ερέθισμα. Ξέρετε, οι περισσότεροι γονείς αναρωτιούνται και προβληματίζονται σχετικά με τη μη ασχολία των παιδιών τους με το διάβασμα, ενώ οι ίδιοι δεν διαβάζουν ποτέ.! Τα παιδιά δε θέλουν κηρύγματα, θέλουν παραδείγματα. Βιώνουν καταστάσεις, δεν τις εκλογικεύουν. Γι' αυτό πάντα για να του περάσετε μία συνήθεια καλό θα είναι να κάνετε ακριβώς αυτό: να του την περάσετε ως συνήθεια! Όσο και να του μιλάτε για την αξία της γνώσης δεν θα την κατανοήσει αν δεν την αποκτήσει με την ίδια τη γνώση, δηλαδή το διάβασμα! Και μην ξεχνάμε ότι και λόγω ηλικίας δεν μπορεί να εκτιμήσει την αξία του διαβάσματος... Δεν μπορεί να σκεφτεί το σωστό και το λάθος.»

«Ναι έχεις δίκιο. Πιστεύεις πως τώρα είναι αργά; Και τι να του κάνω για να διαβάζει; Και τι έκανα λάθος;!»

«Χμ.. Ενδιαφέρουσες ερωτήσεις! Αρχικά να ξέρετε πως ποτέ δεν είναι αργά.! Θα ήταν εντελώς απαισιόδοξο και ανώφελο να προσπαθήσει κανείς, αν λέγαμε ότι κάτι δεν σώζεται. Απλώς ίσως όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος και διαπλάθει το χαρακτήρα του, αυτό να κάνει τη διαδικασία πιο περίπλοκη και χρονοβόρα, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μία/κάποια συμπεριφορά είναι μη αναστρέψιμη.
Τώρα, το τι κάνατε λάθος, δεν είναι σωστή έκφραση για μένα.! Είσαστε γονείς και η άγνοιά σας σε ορισμένα θέματα δε σας κάνει απαραίτητα κακούς γονείς. Επομένως, ίσως δεν κάνατε κάτι λάθος -μιλάω για το συγκεκριμένο θέμα τουλάχιστον!
Θα μπορούσατε να του διαβάζετε παραμύθια από μικρή ηλικία, το βράδυ πχ, πριν πέσει για ύπνο. Αυτό συμβουλεύω να αρχίσετε να κάνετε και τώρα. Και να θυμάστε πως για ότι κι αν χρειαστείτε, δεν είναι κακό να ρωτάτε κάποιον ειδικό. Ξέρετε, οι περισσότεροι γονείς, λόγω της άγνοιας τους -όπως είπα και πριν- για ορισμένα ζητήματα ή της δουλειάς τους και του φορτωμένου προγράμματος που έχουν καθημερινά, αδυνατούν να «αντιμετωπίσουν» τις ερωτήσεις και απορίες των παιδιών τους. Και εκτός αυτού, κάνουν -χωρίς να το θέλουν- το μοιραίο λάθος να περνούν, έτσι, τις ανασφάλειες και τις φοβίες τους στα παιδιά...»

«Ναι, κι εγώ του έχω περάσει φοβίες μου... Κι αυτό που σου είπα πριν με τον παιδότοπο... Δύο φορές είχε χτυπήσει στο γόνατο κι από τότε λέει ότι φοβάται και δε θέλει να πάει ξανά.»

«Εκεί ήθελα να καταλήξω. Σας παρατηρώ ώρα. Είναι η δουλειά μου να παρατηρώ την ομιλία και τον τρόπο συμπεριφοράς των ανθρώπων, ειδικά στις σχέσεις γονιών-παιδιών. Ομολογώ πως μου φανήκατε λίγο υπερβολική και αγχώδης.! Σκεφτείτε.. Για να φτάσει ένα παιδί 7 ετών να σκεφτεί πως θα τραυματίζεται κάθε φορά που θα πηγαίνει στον παιδότοπο -το οποίο είναι μία παθολογική φοβία- και να μη σκέφτεται το θετικό της διασκέδασης που του προσφέρει, δεν μας λέει πολλά; Σημαίνει πως έχει διάφορες φοβίες και μία τάση για ανεξήγητο άγχος για τις παραστάσεις της ζωής του. Αυτό ίσως έχει προκληθεί από τη δική σας στάση απέναντι στη ζωή.
Θα πρέπει να προσαρμόζετε αυτά που θέλετε να εκφράσετε… Να μην του αποκαλύπτεται όλες τις ανασφάλειες σας, τα παιδιά έχουν ένστικτο που είναι βασικό για την επιβίωσή τους όταν είναι σε μικρή ηλικία, και συγκεκριμένα το παιδί σας, έχει ήδη υιοθετήσει ασυνείδητα τις δικές σας αντιδράσεις απέναντι σε διάφορες καταστάσεις που σας συνέβησαν... Έτσι, είναι λογικό να σας μιμείται και.. θυμηθείτε τι είπα πριν για τη συνήθεια, το είχε πει ο Αριστοτέλης χιλιάδες χρόνια πριν: μαθαίνουμε μία πράξη ή συμπεριφορά με τον εθισμό μας σ' αυτή, με το να συνηθίσουμε να την κάνουμε. Γινόμαστε καλοί άνθρωποι αν κάνουμε καλές πράξεις, έτσι και το παιδί σας έχει κάποιες μικρές φοβίες, επειδή εσείς είστε λίγο υπερβολική σε ορισμένα θέματα.. Λογικό;»

«Πω πω, ναι, έχεις δίκιο. Και τώρα λες να του δημιουργήσω τα ίδια ψυχολογικά που έχω εγώ, όταν μεγαλώσει;»

«Να, βλέπετε; Το κάνετε πάλι! Πανικοβάλεστε από αυτά που σας λέω..! Βέβαια, και η αποδοχή του εαυτού είναι ένα κομμάτι που ίσως θα έπρεπε να δουλευτεί. Και για να το ξεκαθαρίσω: Δεν σας τα λέω ούτε για να σας κρίνω ούτε για να σας αγχώσω. Δεν είστε κακός γονιός, κακή μητέρα. Για μένα, το να φέρεις ένα παιδί στον κόσμο είναι θαύμα. Κι επειδή ένας γονιός δεν ξέρει να προβληματιστεί για κάποια θέματα, αυτό δεν σημαίνει πως είναι άχρηστος να κάνει παιδιά και πως δεν του αξίζει να νιώσει αυτό το υπέροχο συναίσθημα... Μπορεί απλώς να μάθει να προβληματίζεται και να ψάχνεται! Γιατί από εκεί φαίνεται και το πόσο αγαπάει το παιδί του.
Πιστέψτε με, όσα λάθη και να έχετε κάνει με το μικρό, είναι πολύ καλύτερο που προβληματίζεστε παρά να μην «υπάρχετε καθόλου στη ζωή του»! Και υπάρχουν πολλοί τέτοιοι γονείς... Και για να καταλήξω σε αυτό που με ρωτήσατε: δεν υπάρχει άνθρωπος που δεν έχει άγχος και προβλήματα! Όλοι όμως καταφέρνουμε να επιβιώνουμε.. Τι μας διδάσκει αυτό; Δύο πράγματα: η ζωή είναι ωραία και πως πρέπει να βρίσκετε άλλα ενδιαφέροντα που να απομακρύνουν τις αρνητικές σκέψεις διασκεδάζοντας. Και αν αυτές επιμένουν και σας ενοχλούν τόσο στην καθημερινότητα σας, θα ήταν καλό να συμβουλευτείτε κάποιον ειδικό.
Που θέλω τόση ώρα να καταλήξω; Στο ότι ό,τι κι αν είστε εσείς το οφείλετε στους γονείς σας, κι ό,τι κι αν γίνει ο μικρός το οφείλει σε σας... Δεν είναι κρίμα να μετανιώνουμε γι' αυτό που είμαστε; Όλοι από κάπου προερχόμαστε.. Το δύσκολο είναι ακριβώς αυτό: να αγαπήσουμε τον εαυτό μας... Πρέπει να νιώσετε σίγουρη πως ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΓΟΝΙΟΣ.! Και οι φοβίες δε σας βοηθάνε σ' αυτό! Σωστά; Και το άλλο ερώτημα είναι: πώς εσείς θα βελτιώσετε τον τρόπο ζωής σας (ανεξάρτητα με το τι γίνατε λόγω των δικών σας γονιών)! Αυτή τη θετική σκέψη πρέπει να περάσετε και στο παιδί σας. Οπότε, μία καλή αρχή θα ήταν να αρχίσετε να δουλεύετε μέσα σας το να μην σκέφτεστε τα αρνητικά (το τι μπορεί να πάθει το παιδί όταν μεγαλώσει, και θα φταίτε εσείς γι' αυτό και άάάάλα τόόόσα..φοβίες φοβίες, φοβίες...), αλλά να αποδεχθείτε τον εαυτό σας και να προσπαθήσετε να χτίσετε ξανά.
Να θυμάστε, να βρείτε λύσεις, που αυτές υπάρχουν σε όλα τα προβλήματα, και ότι αν νιώσετε εσείς καλά, τότε θα ανέβει και η αυτοπεποίθησή σας και δεν θα φοβάστε να είστε γονιός... Και τονίζω την τελευταία πρόταση: ΜΗ ΦΟΒΑΣΤΕ ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΓΟΝΙΟΣ! Να μετατρέπετε το φόβο σε κάτι θετικό για σας, όλα τα συναισθήματα είναι χρήσιμα στον άνθρωπο. Να ρωτάτε, να εκτίθεστε...»

«Έχεις δίκιο... Δεν τα είχα σκεφτεί ποτέ όλα αυτά... Αλλά να σε ρωτήσω και κάτι άλλο; Οι φοβίες ξεκίνησαν από τότε περίπου που έκανα τις εξωσωματικές και γέννησα τον μικρό. Πίστευα πάντα ότι ήταν ορμονικοί οι λόγοι που ένιωθα έτσι, πχ από τα χάπια που έπαιρνα... Δηλαδή λες να είναι ψυχολογικό και όχι ορμονικό;»

«Η διάθεση μας, για την ακρίβεια, οι αλλαγές στη διάθεση μας, καθορίζονται από ορμονικούς και ψυχολογικούς παράγοντες. Τώρα, δεν μπορώ να σας δώσω εγώ την απάντηση σε αυτό. Όμως, προσωπικά πιστεύω ότι είναι και ψυχολογικό και να σας εξηγήσω γιατί: είπατε ότι οι φοβίες ξεκίνησαν από τη στιγμή που γεννήθηκε ο μικρός, σωστά;»

«Ακριβώς.!»

«Ωραία, σκεφτείτε... Όταν γινόμαστε γονείς, ή, για να το θέσω αλλιώς, όταν γινόμαστε μητέρες, αυτομάτως, όλη μας η ύπαρξη είναι συνδεδεμένη με το μωρό μας. Δεν είναι λογικό, αφού είχαμε φοβίες για τη δική μας ζωή, να έχουμε ακόμη περισσότερες για τη ζωή του παιδιού μας; Και φυσικά αυτό με τη σειρά του έχει συνέπειες και στη δική μας ζωή πάλι.! Σκέφτεστε πχ: αν πάθω εγώ κάτι τι θα γίνει ο μικρός;»

«Ναι, ναι, ακριβώς αυτό! Πώς το ξέρεις; Και άκου να δεις... Πριν που ανεβήκαμε στο καράβι άρχισε να μου λέει ο μικρός ότι του λείπει ο μπαμπάς και ο παππούς και πού πάμε μόνοι μας.. Άρχισα λοιπόν να φοβάμαι κι εγώ... Όπως ακριβώς το λες!! Άρχισα να σκέφτομαι τι θα γίνει άμα κλαίει και θέλει να γυρίσει πίσω; Τι θα κάνω εγώ; Και αν πάθω κάτι; Μέχρι που... Θα σου πω τι έκανα και θα με περάσεις για τρελή...»

«Φυσικά όχι, μη φοβάστε να εκφράζετε αυτό που σκέφτεστε.. Πείτε μου...! Του μάθατε να παίρνει τηλέφωνο στον μπαμπά;» (Πριν αρχίσει καν η συζήτησή μας είχα ακούσει το μικρό να της λέει «Θα στείλω μήνυμα στον μπαμπά! Τώρα έμαθα και θα στείλω..» και ήμουν υποψιασμένη)

«Όχι.. Του έγραψα σε ένα χαρτάκι ότι είμαι αλλεργική στην «τάδε» ουσία κι από κάτω το όνομα μου και τηλέφωνο του άντρα μου. Και του είπα ότι αν πάθω κάτι να το δώσει στο σερβιτόρο.. Είμαι τρελή, το ξέρω...»

«Δεν είστε τρελή! Απλώς έχετε φοβίες που πρέπει να μάθετε να ελέγχετε ώστε να μην σας κυριεύουν αυτές. Ως απάντηση σε αυτό που κάνατε: Θα ήταν καλό να μάθετε στο παιδί να παίρνει τηλέφωνο στον μπαμπά του, να ξέρει δηλαδή και να παίρνει τηλέφωνο αλλά και τους αριθμούς απέξω. Γιατί όντως μπορεί κάποια στιγμή να συμβεί κάτι. Αλλά ήταν μεγάλο λάθος να το πείτε εκείνη τη στιγμή. Κι αυτό γιατί του δείξατε ότι κι εσείς φοβηθήκατε, οπότε του ενισχύσατε την ανασφάλεια που είχε. Τα παιδιά πρέπει να νιώθουν ασφάλεια με τους γονείς τους, είναι πολύ σημαντικό. Είναι φυσικό να νιώθουν μικρά και απροστάτευτα και οι γονείς είναι το πρώτο περιβάλλον στο οποίο ζουν και οι μόνοι άνθρωποι που μπορούν να εμπιστευτούν. Αν εσείς δεν του εμπνέεται εμπιστοσύνη και ασφάλεια, δεν είναι λογικό το παιδί να φοβάται; 
Θα ήταν καλύτερο να του απαντούσατε: «Γιατί αγάπη μου, μια χαρά θα περάσουμε.!. Θα κάνουμε βόλτες, μπάνια, θα ψωνίσουμε πράγματα.. Θα κάνουμε λίγες διακοπές, να δούμε και το νησί που είναι ωραίο και μετά τον μπαμπά θα τον βλέπουμε όσο θέλουμε.!». Δεν θα ήταν πιο αισιόδοξη και καθησυχαστική απάντηση;»

«Ναι, έχεις δίκιο.. Πω πω.. Δεν ξέρω.. Μου μοιάζει βουνό....»

«Δεν είπε κανείς ότι είναι εύκολο να μεγαλώνεις παιδιά. Είναι πολύ λεπτές οι ισορροπίες. Αλλά είναι πολύ όμορφο! Είπαμε, μην σκέφτεστε την αρνητική πλευρά, σκεφτείτε τη θετική! Τι πιο ωραίο από το να σκεφτόμαστε τι θα κάνουμε με τον μικρό μας άγγελο; Από το να σκεφτόμαστε τι θα απαντήσουμε στην πιο γελοία απορία του που όμως μας κάνει περήφανους; Από το να προσπαθούμε να κρύψουμε την ντροπή μας όταν «πετάει κοτσάνα» λόγω του αυθορμητισμού του; Εσείς πριν μου είπατε ότι όλη σας η ζωή είναι αυτό εδώ το πλάσμα, σωστά;»

«Ναι... Είναι όλη μου η ζωή.. Ότι κι αν κάνω από τότε είναι γι' αυτό εδώ.. Όταν κάνεις παιδί θα καταλάβεις...»

«Είδατε; Όλη σας η ζωή είναι αυτό το πλάσμα... Άρα... Ένας αρκετά σημαντικός λόγος για να ΜΑΘΕΤΕ ΝΑ ΤΗ ΖΕΙΤΕ! Να αγαπήσετε και τη δική σας ζωή, που δίνει ζωή, αν δεν βρήκατε το λόγο να το κάνετε μέχρι τώρα. Μόνο αυτό λέω...»

You Might Also Like

2 σχόλια/comments

  1. ♫══♫══♫══♫ ♫══♫══♫══♫ ♫══♫══♫══♫ ♫═.♫══♫══♫══♫ (●◡●)(●◡●)(●◡●)(●◡●)(●◡●)(●◡●)(●◡●)(●◡●)(●◡●)(●◡●)(●◡●)Καιρο ειχα να περασω απο τη μπλοκογειτονια ,αλλα τωρα ηρθα αφηνοντας τις καλυτερες ευχες μου για ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ και ΚΑΛΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ!!Να εισαι παντα καλα και να βρισκω ανοιχτο το σπιτικο σου!!♫══♫══♫══♫ ♫══♫══♫══♫ ♫══♫══♫══♫ ♫═.♫══♫══♫══♫ (●◡●)(●◡●)(●◡●)(●◡●)(●◡●)(●◡●)(●◡●)(●◡●)(●◡●)(●◡●)(●◡●)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σ' ευχαριστώ πολύ!! Καλό μήνα και σένα! Καλό φθινόπωρο... :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

My instagram photos!

Instagram

Φορμα επικοινωνιας