Απλές Σκέψεις Από το ημερολόγιό μου

Η ημέρα που ένιωσα ενήλικας...

1:38 μ.μ.Χριστίνα Γεωργαλλή


Με αφορμή ένα άρθρο που διάβασα στο περιοδικό PSICHOLOGIES (τεύχος Ιουλίου-Αυγούστου) , ήρθαν στο μυαλό μου οι σκέψεις που παραθέτω παρακάτω... Το άρθρο είχε τίτλο «Η ημέρα που ένιωσα ενήλικας» και μάλιστα φιλοξενούσε στήλες με προσωπικά βιώματα τριών γνωστών προσώπων: του Αποστόλη Τότσικα, της Λίζας Δουκακάρου και του Μιχάλη Ρέππα.


Θυμάμαι ότι, μέχρι και πριν λίγους μήνες,  ο τρόπος σκέψης μου και η συμπεριφορά μου όχι μόνο είχαν ακραίες αλλαγές, αλλά όσο περνούσε ο καιρός απογοητευόμουν όλο και περισσότερο από τα πάντα γύρω μου: φίλους, εχθρούς, άντρες, τον εαυτό μου και τη ζωή μου. Είχα πιστέψει πολλές φορές ότι έχω κατάθλιψη, ότι κάτι μου συνέβαινε, ότι πρέπει να επισκεφτώ ψυχολόγο… Διάβαζα και τις ψυχολογίες της σχολής και ενώ δεν μου είχε περάσει ποτέ τίποτα τέτοιο από το μυαλό, ξαφνικά είχα όλα τα συμπτώματα! Μάθαινα πόσο κρίσιμος είναι ο ρόλος της οικογένειας και πόσο σημαντικό ρόλο παίζει στην ενήλικη προσωπικότητά μας και απογοητευόμουν από την τόσο άδικη ζωή. Ποτέ δεν έβλεπα τη θετική πλευρά. Αντιδρούσα στα πάντα για να αντιδράσω και πέρασε πολύ καιρός για να καταλάβω πως αυτό η επίθεση ήταν τελικά η άμυνά μου, αλλά και ο τρόπος μου να δείξω ότι κάτι με φοβίζει, με ενοχλεί, με πληγώνει. Δεν μπορούσα να αποδεχτώ ούτε τον ίδιο μου τον εαυτό!

Πώς θα κατάφερνα να δεχτώ τους άλλους, αλλά ταυτόχρονα να μένω σταθερή στις επιλογές μου χωρίς να επηρεάζομαι από την κριτική τους; Πώς θα αγαπήσω τα ελαττώματα τους, αφού έλεγα ότι είναι πολύ σημαντικό για τις ανθρώπινες σχέσεις; Και πώς θα πλησίαζα τη Χριστίνα που πάντα ήθελα να είμαι αν μισούσα τη Χριστίνα που έχω;

Θυμάμαι ότι, μέχρι πριν λίγες ώρες, παρατηρούσα κι εγώ η ίδια πόσο έχω αλλάξει. Συνειδητοποίησα ότι τις τελευταίες μέρες σκέφτομαι τη ζωή που θα ζήσω, τον εαυτό μου που θα βελτιώσω, τη δουλειά μου που θα λατρέψω… Ούτε κουβέντα για τα άσχημα του παρελθόντος. Σκεφτόμουν πόσο ταλέντο έχω στο να συμβουλεύω, να γράφω (και άλλα που δεν θέλω να αναφέρω) και πως το πιο σημαντικό στη ζωή είναι να μπορείς να καταφέρνεις, και μάλιστα αρκετά καλά, ό,τι αγγίζεις κι εγώ αυτό…το’ χω! Κατάλαβα πως ήμουν τόσο κοντά στον εαυτό μου –όπως όλοι είμαστε- και πως για ανόητους (ή ίσως και για αναπτυξιακούς) λόγους δεν μπορούσα να τον βρω και, το χειρότερο, να τον αγαπήσω για τα θετικά του, ακόμη κι αν ήταν ελάχιστα. Και όσο για το ρόλο της οικογένειας, τώρα ξέρω πως αυτή, καλώς ή κακώς, είναι η ζωή ΜΟΥ! Ό,τι καλό κι αν έχω θα καθορίζει πάντα αυτό που είμαι, ενώ ό,τι κακό κι αν έχει γίνει, μόνο εγώ μπορώ να το αλλάξω και θα το κάνω!

Κάποτε είχα πει: «Είναι υπέροχο να μεγαλώνεις, όταν ταυτόχρονα συνειδητοποιείς πόσο «μεγάλος» γίνεσαι. Τώρα νιώθω πως, ναι, είναι. Κάποτε είχα πει επίσης ότι σταμάτησα να κάνω παρέα με κάποιες κοπέλες, που με απογοήτευε το ότι δεν μπορούσα να τις φτάσω, όταν κατάλαβα πως δεν θέλω να τις φτάσω! Κάπως έτσι έγινε και τώρα… Για να καταλάβω πως από το άγχος μου να γίνω η Χριστίνα που θέλω κατέληξα να γίνω η Χριστίνα που απεύχομαι, έπρεπε να θέλω τη Χριστίνα που έχω γίνει, ενώ ακόμα δεν έχω καταλάβει γιατί έπρεπε να είμαι η Χριστίνα που θέλουν οι άλλοι! Ήμουν έφηβη και όλα όσα περνούσα ήταν φυσιολογικά, γιατί θα έπρεπε να αισθάνομαι ένοχη γι’ αυτό;

Δεν θυμάμαι ποια ακριβώς μέρα άρχισα να εκτιμώ τον εαυτό μου και να σκέφτομαι όλα αυτά... Αλλά η ημέρα που ένιωσα ενήλικας είναι η σημερινή... Γιατί μ’ αγαπώ πολύ και ξέρω πως κανείς πλέον δεν μπορεί να το χαλάσει. Μπορεί να είμαι ευαίσθητη και θα συνεχίσω να είμαι, γιατί έτσι έχω επιλέξει, αλλά όχι αδύναμη!




Αφιερωμένο σε όσους με νιώθουν.............

ΥΓ: Εσείς θυμάστε μία μέρα που γίνατε «μεγάλοι»; Όποιος θέλει μπορεί να συνεχίσει την «αλυσίδα» με ανάρτηση στο δικό του μπλοκ. 


You Might Also Like

3 σχόλια/comments

  1. Μου άρεσε η αυτοαξιολόγηση-εξομολόγηση-αναδρομή σου.
    Εγώ νομίζω ότι ακόμα γίνομαι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σ' ευχαριστώ Δέσποινα. Ναι, δίκιο έχεις.. Δεν σταματάμε ποτέ να γινόμαστε! Πάντα όλο κάτι μαθαίνουμε, κάτι αλλάζει και σκεφτόμαστε διαφορετικά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ΗΡΘΕ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΣΑΣ ΑΦΗΣΩ ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΚΑΙ ΝΑ ΣΑΣ ΕΥΧΗΘΩ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΤΕ ΤΟ ΟΜΟΡΦΟΤΕΡΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΓΕΜΑΤΟ ΧΡΩΜΑΤΑ-ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΥΓΕΙΑ.ΘΑ ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΠΑΛΙ ΝΑ ΣΑΣ ΒΡΩ ΚΑΛΑ ΟΛΟΥΣ-ΟΛΕΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙΚΟ ΜΟΥ ΤΕΛΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ.
    ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

My instagram photos!

Instagram

Φορμα επικοινωνιας