Αυτογνωσία - ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ

Βήματα προς την Αυτογνωσία (μου)

9:01 π.μ.Χριστίνα Γεωργαλλή


        Δεν ξέρω πια τι να σκεφτώ για τους ανθρώπους. Πώς σκεφτόμαστε έτσι...; Δεν αντεχόμαστε με τίποτα. Άλλα θέλουμε, άλλα κάνουμε… Μπορώ να σας πω κιόλας ότι πολλές φορές δεν κάνουμε και τίποτα γι’ αυτά που θέλουμε… Θέλουμε να ζήσουμε όσα ονειρευόμαστε και τελικά καταλήγουμε στο να ονειρευόμαστε όσα δεν ζούμε, ονειρευόμαστε πως ζούμε.
         Πόσες φορές έχω αναρωτηθεί τι αξία έχουν τα όνειρα, αν δεν βγαίνουν αληθινά… Βλέπω να περνούν από τα μάτια μου εικόνες με τον εαυτό μου στα θρανία, έρχονται στη μνήμη μου καθηγητές-άνθρωποι και ακόμη ακούω τις φωνές τους στα αυτιά μου… Προσπαθούσαν να μας κάνουν να δούμε την μόρφωση, την παιδεία και τις γνώσεις, διαφορετικά, να μας κάνουν να αγαπήσουμε τη σοφία και να μας υπενθυμίζουν να κάνουμε όνειρα…
          Έπειτα έρχομαι στο σήμερα και προσπαθώ να αναλογιστώ ποιο απ’ όλα τα όνειρα που είχα, έχω καταφέρει να πραγματοποιήσω ή έστω να έχω κάνει κάποια βήματα προς αυτό. Νοσταλγώ τα όνειρα που είχα μικρή, με μερικά γελάω πολύ, αλλά όσο μεγάλωνε η ηλικία, τόσο μίκραινε το χαμόγελο…
          Θυμήθηκα, έτσι, μια εποχή, που με άγγιξε τόσο πολύ χωρίς να με αγγίξει καθόλου. Αναλογιζόμενη μερικές σελίδες από το βιβλίο του Νίκου Σιδέρη ''Τα παιδιά δεν θέλουν ψυχολόγο. Γονείς θέλουν!'', που ο γνωστός ψυχίατρος-ψυχαναλυτής αναλύει τις συνέπειες του ρόλου των γονιών στην παιδική και –κατ’ επέκταση- στην ενήλικη προσωπικότητα του ατόμου, αναρωτιέμαι μήπως κι εγώ ήμουν εκείνο το κοριτσάκι που τα είχε όλα και που δεν έμαθε όρια, όπως άλλωστε συμβαίνει συνήθως σε πολλά παιδιά του σήμερα. Αναφέρεται λοιπόν στο βιβλίο πως τα παιδιά που δεν έχουν μάθει να μην έχουν ότι θέλουν, θα αναγκαστούν να το μάθουν με τον άσχημο τρόπο, όταν, πηγαίνοντας στο σχολείο, τα υπόλοιπα παιδάκια δεν θα δεχτούν να είναι «μαριονέτες» αυτών των παιδιών.
          Εγώ λοιπόν, από την αρχή ένιωσα απομακρυσμένη από τις περισσότερες συμμαθήτριες μου στο σχολείο. Δεν θα αρχίσω φυσικά να λέω ονόματα, αλλά μου έκανε τόση εντύπωση η φιλοχρήματη συμπεριφορά τους! Δεν θα ξεχάσω ποτέ ότι έψαχνα τρόπους να γίνω αποδεκτή και ίσως να τους μοιάσω, αλλά πάντα η παιδεία μου(;) έκανε τη λογική μου να αντέξει. Και όσο κι αν με πλήγωνε, μεγαλώνοντας, ίσως να μην κατάφερα να βρω τι θέλω να κάνω, αλλά έμαθα τι δεν θέλω να γίνω. Και όσο κι αν είναι γενικά δύσκολο να μάθεις τον εαυτό σου –και δεν θα σταματώ να επιμένω γι’ αυτό- με μικρά βήματα και επιλογές μπορείς να απορρίπτεις τα «μπάζα» από τη ζωή σου.
          Μέσα από όλα αυτά κατάλαβα πως έχω κάνει κι εγώ λάθη, γιατί είναι βέβαιο πως είτε εγώ, είτε αυτές, δεν αναγνωρίζαμε το διαφορετικό. Μπορεί και οι δύο. Και τότε συνειδητοποίησα την αξία που έχει το να κάνεις όνειρα… Αν σταματήσουμε να κάνουμε όνειρα και κλειστούμε στον εαυτό μας, εμείς οι ίδιοι είμαστε αυτοί που χτίζουμε τείχη γύρω μας και εμποδίζουμε τους άλλους να μας πλησιάσουν, άρα και να δεχτούν την διαφορετικότητά μας!
          Έτσι λοιπόν, όσο και να έχουμε απογοητευτεί (αυτό κι αν είναι σύνηθες φαινόμενο), όνειρα πρέπει να κάνουμε ΠΑΝΤΑ… Κι εγώ είμαι η πρώτη που το έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου. Το ίδιο να κάνετε κι εσείς...!! 


You Might Also Like

2 σχόλια/comments

My instagram photos!

Instagram

Φορμα επικοινωνιας