Απλές Σκέψεις

Η επιστροφή μου / Ο ρόλος της αμοιβαίας αναγνώρισης

12:28 μ.μ.Χριστίνα Γεωργαλλή

Καλό χειμώνα σε όλους!

Ξέρω, χάθηκα πάλι! Ο λόγος είναι η περιορισμένη πρόσβαση στο διαδίκτυο. Λείπω από το νησί από την 1η Αυγούστου και είμαι πολύ καλά γι’ αυτό. Ίσως τελικά αυτό να ήθελα για να ηρεμίσω. Τώρα επιστρέφω ανανεωμένη, με ξεκούραστο μυαλό και πολλές ιδέες! Επίσης ήθελα να σας πω –γιατί ήδη πολλούς από σας κρατώ σε αγωνία- ότι πέρασα στην πρώτη μου επιλογή, που ήταν το ΤΕΙ Λογοθεραπείας Ιωαννίνων.

Δε θα μιλήσω καθόλου για το πώς σκέφτομαι και πώς είμαι αυτήν την περίοδο. Ίσως κάποια στιγμή να γράψω κάτι. Θέλω όμως να παραθέσω αυτό που διάβασα στο προηγούμενο τεύχος του περιοδικού Vita –άρθρο με τίτλο «Μπράβο!»- και φυσικά θα είναι το θέμα που περιμένω να συζητήσουμε γι’ αυτό και θα περιμένω τα σχόλιά σας. Δεν παραθέτω όλο το άρθρο παρά μόνο το απόσπασμα από μια μαρτυρία.

ΥΓ: Θα ήθελα να δώσω τα συγχαρητήριά μου στην Μαρία Τζιρίτα για το βιβλίο της «Μάτια μου» και στη Λένα Μαντά για το «Έρωτας σαν βροχή», από το οποίο έβλεπα να ξετυλίγονται κατά κάποιο τρόπο δικά μου συναισθήματα. Τώρα διαβάζω το «Έστω μια φορά» της Πασχαλίας Τραυλού το οποίο μέχρι στιγμής μου αρέσει επίσης πολύ.



Η μαρτυρία

Διηγείται η Αργυρώ: «Είναι αργά το απόγευμα, γυρίζω από τη δουλειά. Τα παιδιά είναι ακόμη στη γιαγιά τους, ο Ανδρέας θα γυρίσει σε λίγο. Είμαι ψόφια, αλλά λέω να κανακέψω λίγο τον άνδρα μου, που ξέρω ότι είχε δύσκολη μέρα σήμερα, κι έτσι φτιάχνω το αγαπημένο του σάντουιτς με τόνο και βγάζω δύο ποτήρια για κρασί. Ακούω το κλειδί στην πόρτα. Λέει “γεια”, πάει να πλύνει τα χέρια του και να βγάλει το πουκάμισο, και κάθεται στην πολυθρόνα απέναντί μου, όπως εκατοντάδες βραδιές μέχρι τώρα. Δύο άνθρωποι που έχουν κάνει οικογένεια, ζουν χρόνια μαζί, και που, επειδή είναι δεδομένοι ο ένας για τον άλλον, διψούν για ευγνωμοσύνη και αναγνώριση. Κι όμως… Ο Ανδρέας παίρνει το ένα σάντουιτς και πίνει μια γουλιά κρασί χωρίς να μου πει κουβέντα. “Κρίμα!”, ακούω τον εαυτό μου να λέει πικρόχολα, “Έχεις υπάρξει και πιο ευγενικός, κάποτε…”. Φυσικά, η παρατήρηση πετυχαίνει διάνα και η ατμόσφαιρα γεμίζει ένταση. Φανερά τσατισμένος μου απαντάει: “Γκρινιάζεις συνέχεια, το ’χεις καταλάβει; Καλύτερα να πάω για ύπνο!”. Παρατάει φαγητό και κρασί και εξαφανίζεται στην κρεβατοκάμαρα. Πόσο με θλίβει όλο αυτό... Πώς ξεχάσαμε πόσο μας συγκινούσε παλιά όταν προσφέραμε κάτι ο ένας στον άλλον! Τώρα όλα, ακόμη και κάποιες μικρές ξεχωριστές χειρονομίες, έχουν γίνει αυτονόητες και τους δίνουμε προσοχή μόνο όταν τις χάσουμε, λες και ψάχνουμε ευκαιρία για να δηλώσουμε δυσαρεστημένοι αντί ευχαριστημένοι…».

You Might Also Like

9 σχόλια/comments

  1. Χριστινάκι μου καλώς όρισες ξανά και συγχαρητήρια για την σχολή που κατάφερες να περάσεις.

    Όσο για το κείμενο θα μπορούσα να πω πως τελικά οι άνθρωποι βυθισμένοι στα τόσα καθημερινά προβλήματα στο άγχος και το στρες ξεχνάμε πολλά που δεν θα έπρεπε και έτσι χάνουμε στιγμές με τους ανθρώπους που αγαπάμε και μας αγαπάνε.
    Γινόμαστε αχάριστοι, αδιάφοροι και γκρινιάρηδες.
    Μέχρι την στιγμή που θα χάσουμε κάποια από αυτά και τότε μόνο θα τα αναγνωρίσουμε.
    Λυπάμαι πραγματικά για αυτήν την κατάντια γιατί πραγματικά περί κατάντιας πρόκειται, όταν μια σχέση που άλλοτε ήταν μοναδική να φτάνει να γίνει γκρίζα και κουραστική.
    Δεν θα θελα να το ζήσω αυτό....

    Σε φιλώ
    Η Αναστασιά είμαι απλά αλλαξα όνομα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πολύ ωραίο και δεν συμφωνώ με την Σταλαγματιά για την λέξη κατάντια. Νομίζω ότι ο έρωτας μιας σχέσης γερνάει κα αυτός μαζι με αυτούς που την αποτελούν. Και ότι τα γηρατειά του χαρακτηρίζονται από άλλες μορφές αγάπης που δεν είναι και τόσο νεανικές.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @Σταλαγματιά & Λάμπρος Κερεντζής

    Βασικά οι απόψεις μου είναι πιο κοντά σ' αυτά που είπε η Σταλαγματιά, και Λάμπρο πιστεύω πως είναι κατάντια γιατί όσο κι αν γερνάει ο έρωτας κι ας δίνει τη θέση του στην αγάπη, θα μπορούσαμε να μη φερόμαστε μ' αυτόν τον τρόπο και να συνεχίζουμε να προσπαθούμε γι' αυτό που έχουμε. Σ' αυτό είμαστε αδικαιολόγητοι.

    Αλλά γενικώς έχω καταλάβει ότι είμαστε πολύ εγωιστές και το έχουμε αυτό το να μην εκτιμάμε ό,τι έχουμε παρά μόνο όταν το χάνουμε.

    Παρ' όλ' αυτά δεν μπορούμε να ελέγξουμε το πως νιώθουμε. Και σε μία μακροχρόνια σχέση, πόσο μάλλον σε ένα γάμο, δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για το πώς θα νιώθουμε αργότερα ούτε μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι θα το κρατήσουμε για πάντα. Άλλωστε ξέρουμε όλοι πως κάθε έρωτας είναι απρόβλεπτος.. Ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να σου συμβεί και να αλλάξει τα δεδομένα. Δεν θέλουμε σε όλες τις περιπτώσεις να πληγώνουμε αυτούς που αγαπάμε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Παρατάει φαγητό και κρασί και εξαφανίζεται στην κρεβατοκάμαρα. Πόσο με θλίβει όλο αυτό... Πώς ξεχάσαμε πόσο μας συγκινούσε παλιά όταν προσφέραμε κάτι ο ένας στον άλλον!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΦΙΛΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΑΡΧΗ ΣΤΗ ΣΧΟΛΗ ΣΟΥ.ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Χριστίνα μου κι εγώ χάθηκα από το blog μου,
    μπράβο σου που πέρασες στην πρώτη επιλογή σου, δηλαδή είσαι στα Γιάννενα τώρα;
    Καλή εβδομάδα!!!!
    Φιλιά Πολλά!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. @Άνεμος

    Κι εμένα αυτό ήταν το καλύτερό μου σημείο... Και πράγματι δεν κατααβαίνω πως γίνετε να ξεχνάμε...

    Να'σαι καλά,καλό σαββατοκύριακο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. @JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS

    Σ' ευχαριστώ πάρα πολύ κι ανταποδίδω τις ευχές για καλό μήνα!! Και καλό σαββατοκύριακο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. @Χρύσα

    Σ'ευχαριστώ πολύ! Όχι, πέρασα στο Β' εξάμηνο και θα πάω στη σχολή στην 1η Μαρτίου. Τώρα είμαι σε άλλους συγγενείς μου... Αλλά Ο-Χ-Ι στο νησί ευτυχώς!!

    Παρεπιπτόντως να σου πω ότι το καλοκαίρι,για 15Αύγουστο, ήρθα για 8 μέρες στα μέρη σας.... Αμφιλοχία δηλαδή αλλά στο περίπου κοντά είναι! Είναι το χωριό της γιαγιάς μου και ήθελα να δω συγγενείς που είχα χρόνια ή που καν δεν είχα γνωρίσει ποτέ!

    Εσύ πώς πέρασες;

    Φιλάκια,καλό σαββατοκύριακο!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

My instagram photos!

Instagram

Φορμα επικοινωνιας