Κοινωνικά

Παγκόσμια Ημέρα Δωρεάς Οργάνων και Μεταμοσχεύσεων

10:16 μ.μ.Χριστίνα Γεωργαλλή

Σήμερα Τετάρτη 29/10 (είναι αποθηκευμένη λάθος η ανάρτηση) είναι η Παγκόσμια Ημέρα Δωρεάς Οργάνων και Μεταμοσχεύσεων. Το λέω απ’ την αρχή γιατί βαρέθηκα να νομίζω πως κάποιος θα το ξέρει και θα ενδιαφερθεί. Όπως είπε και ο Theogr ο κηπουρός, οι παγκόσμιες ημέρες είναι για να μας θυμίζουν πράγματα που δεν θυμόμαστε τις άλλες μέρες ενώ θα έπρεπε τέτοια προβλήματα να μας απασχολούν συχνά, αν όχι συνέχεια. Καλά, εννοείται ότι αυτό κάνουν! Πρωί-μεσημέρι-βράδυ αυτά σκέφτονται, η προσευχή τους είναι! Τεσπα. Για να μην παρεξηγηθώ, δεν είμαι ο «μοναδικός καλός άνθρωπος» που τα σκέφτομαι, δεν θέλω να περάσω αυτό. Αλλά θεωρώ πως τέτοια προβλήματα είναι η καλύτερη «τροφή» για ένα μπλοκ, καθώς μπορούν να προβληματίσουν μεν, αλλά και να παραδειγματίσουν. Ακριβώς αυτό το τελευταίο έχω σκοπό να κάνω.

Παρακάτω θα βρείτε ιστορίες ανθρώπων που έσωσαν κάποιους άλλους με δωρεές οργάνων. Στους συνδέσμους που ακολουθούν μετά τις ιστορίες θα δείτε πως μπορείτε να δώσετε αριστεία σε αυτούς τους ανθρώπους. Πραγματικά, είναι πάρα πολύ όμορφες και έκλαιγα όταν τις διάβαζα. Σκοπός μας όμως δεν είναι να συγκινηθούμε. Εγώ αποφάσισα ότι σε λίγους μήνες που θα ενηλικιωθώ θα υπογράψω το χαρτί για τη δωρεά σε περίπτωση που πάθω κάτι. Αυτό θα ήθελα να νιώσουν όλοι απ’ τις ιστορίες που παραθέτω. Διαβάστε τες!




ΜΕΜΕΤ ΚΑΙ ΡΕΦΙΚΑ ΑΛΗ
«Το ίδιο θα έκανε και ο Οζγιούρ. Εμείς θρηνούμε για
το χαμό του, όμως τρεις άνθρωποι τώρα ζουν
ευτυχισμένοι...».



Ήταν 1η Σεπτεμβρίου 2007 όταν ο μουσουλμάνος ελληνικής καταγωγής Οζγιούρ Αλή είχε περάσει με επιτυχία ένα ακόμη μάθημα της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Αδριανούπολης και είχε έρθει στη Φιλλύρα Κομοτηνής για ολιγοήμερες διακοπές. Επέστρεφε ξημερώματα από γαμήλιο γλέντι όταν το αυτοκίνητο που οδηγούσε ανατράπηκε. Μεταφέρθηκε στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Αλεξανδρούπολης με κρανιοεγκεφαλική κάκωση.
Έπειτα από 10 ημέρες νοσηλείας, οι γιατροί ενημέρωσαν τους γονείς του Μεμέτ και Ρεφικά για το μη αναστρέψιμο της κατάστασης του γιου τους και για τη δυνατότητα μέσω της απώλειας της ζωής του παιδιού τους να αναγεννηθεί η ζωή σε κάποιους άλλους ανθρώπους.
Για τον Μεμέτ και τη Ρεφικά Αλή η απόφαση να δωρίσουν τα όργανα του 24χρονου Οζγιούρ ήταν κάτι περισσότερο από μια πράξη για την οποία θα συναινούσε και ο ίδιος ο γιος τους. Ήταν μια πράξη αγάπης και ανθρωπισμού. Ήταν μια υποχρέωση προς την κοινωνία και ένα χρέος στον συνάνθρωπο που τίθεται υπεράνω θρησκείας, φυλής, εθνικότητας. Οι γιατροί που τους ενημέρωσαν για την κατάσταση του γιου τους αναφέρουν ότι βρέθηκαν μπροστά σε δύο ανθρώπους που με αξιοπρεπή, συνειδητή και βαθιά ανθρώπινη στάση μετουσίωσαν τον προσωπικό τους πόνο σε ελπίδα ζωής για τον συνάνθρωπο.
Σήμερα, τρεις άνθρωποι ζουν μια νέα ζωή χάρη στη δωρεά του ήπατος και των νεφρών του 24χρονου Οζγιούρ. Για τους δύο γονείς ο πόνος από το θάνατο του γιου τους δεν θα σβήσει ποτέ. Με τη δωρεά οργάνων όμως νιώθουν ότι ο Οζγιούρ βρίσκεται ακόμη κοντά τους και αισθάνονται υπερήφανοι που εκπλήρωσαν το ύψιστο χρέος προς τον συνάνθρωπο. «Το ίδιο θα έκανε και ο Οζγιούρ, γιατί αυτή ήταν η αποστολή του. Ήθελε να βοηθά τους ανθρώπους, γι’ αυτό κι επέλεξε να γίνει γιατρός. Εμείς θρηνούμε για το χαμό του, όμως τρεις άνθρωποι τώρα ζουν ευτυχισμένοι…»



ΝΙΚΟΣ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΒΟΥΛΓΑΡΕΛΗ
«Ο μεγάλος πόνος των γονιών που χάνουν το παιδί τους δίνει μεγάλη χαρά σε κάποιους άλλους που κερδίζουν τον άνθρωπό τους».

17 Σεπτεμβρίου 2007. Ο 19χρονος έφεδρος αξιωματικός της Σχολής Εφέδρων Αξιωματικών Πεζικού Ηρακλείου Δημήτρης Βουλγαρέλης παρασύρεται από ταξί έξω από τις εγκαταστάσεις της Σχολής. Μεταφέρεται στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Βενιζέλειου Νοσοκομείου με βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση, όπου για δύο μέρες δίνει μάχη για τη ζωή του. Με το 80% της εγκεφαλικής του λειτουργίας να έχει χαθεί, η κατάσταση της υγείας του κρίνεται μη αναστρέψιμη. Η μητέρα του Ελευθερία πιάνει το χέρι του γιου της, του εύχεται «καλό ταξίδι» και μαζί με τον σύζυγό της Νίκο δίνουν το «πράσινο φως» για να γίνουν όλες οι απαραίτητες ενέργειες ώστε να μη χαθεί κανένα όργανο. Με τον τρόπο αυτό ο Νίκος και η Ελευθερία Βουλγαρέλη κάνουν για τελευταία φορά το χατίρι του γιου τους. Ήταν ο ίδιος ο Δημήτρης που είχε εκφράσει την επιθυμία να γίνει δωρητής στην ηλικία των 16 ετών, όταν ύστερα από ενημέρωση του Δήμου Συκεών είχε φέρει στους γονείς του να υπογράψουν μια αίτηση για να γίνει δωρητής οργάνων. Τότε η μητέρα του είχε αρνηθεί να υπογράψει, τώρα όμως είχε έρθει η στιγμή να συνυπογράψει για να πραγματοποιήσει την επιθυμία του γιου της.
Ο Δημήτρης Βουλγαρέλης ήθελε πάντα να βοηθά τους ανθρώπους. Το έκανε όσο ζούσε δίνοντας αίμα για παιδιά με μεσογειακή αναιμία, το έκανε και με το θάνατό του χαρίζοντας και πάλι τη ζωή σε πέντε ανθρώπους. Χάρη στη δωρεά οργάνων του Δημήτρη, σήμερα ένα κοριτσάκι 9 ετών, που για οκτώμισι χρόνια έκανε αιμοκάθαρση, μπορεί να παίζει ξανά. Μια 60χρονη γυναίκα είδε για πρώτη φορά τα εγγόνια της. Ένας 33χρονος νεφροπαθής άντρας κάνει όνειρα για τη ζωή. Μια μητέρα τριών παιδιών και ένας νεαρός άντρας ζουν ξανά από την αρχή.
«Ο μεγάλος πόνος μιας μάνας και ενός πατέρα που χάνουν το αγγελούδι τους μπορεί να δώσει μεγάλη χαρά σε κάποιους άλλους που “κερδίζουν” τον άνθρωπό τους. Απευχόμαστε αυτό που συνέβη σε εμάς να συμβεί και σε άλλους. Αλλά, αν βρεθούν στη θέση μας, θα θέλαμε να ακολουθήσουν το παράδειγμά μας…»


ΑΛΚΙΒΙΑΔΗΣ ΓΙΑΝΝΟΥΛΗΣ ΕΛΕΝΗ ΚΟΥΤΣΟΥ
«Όταν κάποιος σου δίνει το νεφρό του, σου δίνει τη ζωή. Εμένα μου έδωσε τη ζωή ο σύζυγός μου».

Η Ελένη Κουτσού το 2003 διαγνώστηκε με νεφρική ανεπάρκεια τελικού σταδίου. Από εκείνη την ημέρα η ζωή της στηριζόταν από ένα μηχάνημα, τον τεχνητό νεφρό. Τότε ξεκίνησε και ο αγώνας, ο δικός της αλλά και του συζύγου της Αλκιβιάδη Γιαννούλη, για εύρεση μοσχεύματος, μέχρι την ημέρα που μια νέα μέθοδος μεταμόσχευσης της άνοιξε ένα άλλο παράθυρο ελπίδας. Δύο χρόνια μετά τη διάγνωση ένας κοινός φίλος τούς ενημερώνει για μια νέα μέθοδο μεταμόσχευσης από ασύμβατο δότη στο Λαϊκό Νοσοκομείο, για την οποία άκουσε στην τηλεόραση. Την ίδια στιγμή ο σύζυγός της, που μπορούσε πλέον να της προσφέρει το νεφρό του, το κάνει χωρίς ενδοιασμό. «Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψω τα συναισθήματά μου εκείνη τη στιγμή. Οι νεφροπαθείς περνούν πάρα πολλά. Όταν κάποιος σου δίνει το νεφρό του, σου δίνει τη ζωή. Εμένα μου έδωσε τη ζωή ο σύζυγός μου».
Για τον Αλκιβιάδη Γιαννούλη η απόφαση ήταν εύκολη. «Εφόσον ζει ο άνθρωπος με ένα νεφρό, δεν το συζήτησα καν. Είπα ότι θα χαρίσω το νεφρό μου και έτσι θα ζήσει και η γυναίκα μου».
Η διαδικασία για τη μεταμόσχευση από ασύμβατο δότη ήταν χρονοβόρα και κουραστική. Επί δύο μήνες και οι δυο τους υποβάλλονταν σε συνεχείς εξετάσεις, ανοσοκαταστολή και ειδικές θεραπείες προκειμένου ο λήπτης να δεχθεί το μόσχευμα. Η μεταμόσχευση έγινε πριν από 2,5 χρόνια περίπου και ήταν απολύτως επιτυχής.
«Μετά τη μεταμόσχευση η ζωή έχει γίνει όπως παλιά. Χωρίς κανένα πρόβλημα και κυρίως χωρίς να έχω την ανάγκη να μπαινοβγαίνω στο νοσοκομείο». Η νεφρική ανεπάρκεια δεν πλήττει μόνο την υγεία αλλά κυρίως την ποιότητα ζωής των ασθενών, αφού για το υπόλοιπο της ζωής τους θα πρέπει τουλάχιστον τρεις φορές την εβδομάδα επί τέσσερις ώρες κάθε φορά να κάνουν αιμοκάθαρση.
«Για μένα ήταν εύκολη η απόφαση. Δεν φοβήθηκα καθόλου. Τι να φοβηθώ άλλωστε; Ήξερα ότι δεν θα έχω προβλήματα με την υγεία μου. Μάλιστα ένας φίλος μου ζει εδώ και 28 χρόνια με ένα νεφρό. Τώρα θα γραφτώ και δωρητής οργάνων σώματος»



ΝΙΚΟΛΕΤΤΑ ΕΥΡΙΠΙΔΟΥ
«Το συναίσθημα που ένιωσα μετά τη διαδικασία της λήψης ήταν αυτό που είχα νιώσει όταν γέννησα τα παιδιά μου».

Παρόλο που η Νικολέττα Ευριπίδου ήταν εθελόντρια αιμοδότρια από το 1981, για το μυελό των οστών δεν γνώριζε τίποτα μέχρι τη στιγμή που ο σύζυγός της νόσησε από οξεία μυελογενή λευχαιμία σε ηλικία μόλις 29 ετών. Θεωρούσε μάλιστα πως ήταν πολύ πιθανό να βρεθεί ιστοσυμβατός δότης από κάποιο συγγενικό πρόσωπο. Δυστυχώς όμως η πραγματικότητα ήταν πολύ διαφορετική. Για τον σύζυγό της δεν βρέθηκε ιστοσυμβατός δότης και συνέχισε να «παλεύει» με χημειοθεραπείες. Όταν υποβλήθηκε και η ίδια στην εξέταση για να βρεθεί αν εκείνη θα μπορούσε να γίνει δότρια στον σύζυγό της, ρωτήθηκε αν θα ήθελε να γίνει εθελόντρια δότρια μυελού και απάντησε θετικά χωρίς δεύτερη σκέψη.
Η Νικολέττα «είχε την τιμή», όπως η ίδια λέει, να βρεθεί 100% ιστοσυμβατή με έναν 47χρονο Έλληνα που έπασχε από την ίδια ασθένεια με του συζύγου της και να γίνει η πρώτη εθελόντρια δότρια μυελού των οστών σε ετερόλογη μεταμόσχευση από μη συγγενή δότη που έγινε στην Ελλάδα, το 1994. Ένα χρόνο μετά εντοπίστηκε μόσχευμα για τον σύζυγό της από αμερικανό δότη και έγινε η μεταμόσχευση στην Αγγλία. Αν και η ιστοσυμβατότητά τους ήταν πάρα πολύ μικρή και η πιθανότητα να πετύχει ήταν μόλις 5%, μην έχοντας άλλη επιλογή προχώρησαν στη διαδικασία. Περίπου δύο μήνες μετά ο σύζυγός της έφυγε από τη ζωή. Ο πόνος από την απώλεια του συζύγου της δεν στάθηκε αφορμή για να αλλάξει στάση. Εξακολουθεί να είναι εθελόντρια αιμοδότρια, δότρια αιμοπεταλίων και μυελού των οστών, συμμετέχει σε ενημερωτικές ομιλίες με τη Μονάδα Ιστοσυμβατότητας του Νοσοκομείου «Έλενα Βενιζέλου» και θα ξαναέδινε μόσχευμα, χωρίς κανέναν ενδοιασμό.
«Το συναίσθημα που ένιωσα όταν άνοιξα τα μάτια μου μετά τη διαδικασία της λήψης ήταν αυτό που είχα νιώσει όταν έφερα στον κόσμο τα παιδιά μου. Η στιγμή ήταν μεγαλειώδης. Ο Θεός μάς έχει ευλογήσει με ένα θείο δώρο. Το δώρο να μπορούμε να σώσουμε μια ζωή χωρίς να βάλουμε τον εαυτό μας σε μια επώδυνη ή επικίνδυνη διαδικασία. Όσοι όμως δεν γίνουν εθελοντές δεν θα το μάθουν ποτέ και πολλές ζωές θα χάνονται άδικα».



ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΣΤΑΜΟΥ
«Νιώθω ότι η μητέρα μου ζει. Ότι οι νεφροί της «λειτουργούν» ακόμη. Τώρα θα γίνω κι εγώ δωρήτρια οργάνων...».

Ακόμη και όσοι είναι θεωρητικά σύμφωνοι στη δωρεά οργάνων σώματος, την ύστατη και δύσκολη στιγμή της απώλειας του αγαπημένου τους προσώπου και της απόφασης της παραχώρησης των οργάνων του η συναίνεση φαντάζει δύσκολη. Πόσο μάλλον για τη Δέσποινα Στάμου, που ήταν πάντα κατά της δωρεάς οργάνων. Γι’ αυτήν η έννοια της δωρεάς ήταν συνυφασμένη με την «κατακρεούργηση» του ανθρώπινου σώματος. Αν και θαύμαζε τους ανθρώπους που προχωρούσαν σε μια τέτοια πράξη, η ίδια δεν μπορούσε να μπει στη θέση του δωρητή οργάνων σώματος, τόσο για τον εαυτό της όσο και για κάποιο μέλος της οικογένειάς της. Μέχρι τη στιγμή που κλήθηκε να αποφασίσει για το «μέλλον» των οργάνων της μητέρας της Ελένης Καρμάλη. Πριν από περίπου 5 μήνες, η 80χρονη Ελένη Καρμάλη και ο σύζυγός της Δημήτρης είχαν ένα αυτοκινητικό δυστύχημα. Για τον Δημήτρη Καρμάλη ο θάνατος ήταν ακαριαίος, ενώ η σύζυγός του απεβίωσε ύστερα από 13 ημέρες νοσηλείας στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Λάρισας. Τότε ήταν που ο διευθυντής της Μονάδας μίλησε στη Δέσποινα Στάμου για τη δυνατότητα δωρεάς των οργάνων της μητέρας της.
Πρώτη φορά μπροστά στο μεγάλο αυτό δίλημμα, η Δέσποινα Στάμου, με τη θετική παρότρυνση των κορών της και του αδελφού της μητέρας της, αλλά και με τη σκέψη ότι ένα «ναι» από μέρους της θα ήταν η αρχή για να σωθούν ανθρώπινες ζωές, προχώρησε σε αυτό που ποτέ δεν πίστευε ότι θα έκανε και δώρισε τους νεφρούς της μητέρας της.
Σήμερα, δύο άνθρωποι έχουν μια φυσιολογική ζωή χάρη στην απόφαση της Δέσποινας Στάμου. Η ίδια θυμάται με συγκίνηση την απερίγραπτη χαρά που ένιωσε όταν της ανακοίνωσαν ότι η δωρεά οργάνων χάρισε ξανά τη ζωή σε δύο ανθρώπους. «Νιώθω ότι η μητέρα μου ζει, ότι οι νεφροί της “λειτουργούν” ακόμη. Μετά από όλη αυτή την εμπειρία πήρα την απόφαση να γίνω και εγώ δωρήτρια οργάνων…»



Αν θέλετε επισκεφτείτε τους παρακάτω συνδέσμους:
http://www.aristeiazois.gr/ Διαβάστε για το πώς μπορείτε να ψηφίσετε για αριστεία ζωής σε τέτοιους ανθρώπους[…]
http://www.aristeiazois.gr/viografika/anthropias.html Θα βρείτε τις ιστορίες που έχω αναρτήσει αλλά και άλλες για άλλα αριστεία[…]
http://www.psnrenal.gr/viewtopic.php?t=103 Για να γίνετε δωρητές οργάνων μέσα από τον ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΣΥΝΔΕΣΜΟ ΝΕΦΡΟΠΑΘΩΝ
http://www.aima.gr/index.php Πανελλήνιος Σύλλογος Εθελοντών Αιμοδοτών, Δοτών Ιστών, Οργάνων και Βιολογικού Υλικού
http://www.kostakismesogitis.gr/ Σύνδεσμος Αιμοδοτών- Δωρητών Οργάνων Σώματος & Μέριμνας Υγείας


Μέσα από αυτές τις ιστορίες καταλαβαίνουμε ότι, παρά τα τόσα προβλήματα και τους κακούργους αυτού του κόσμου, υπάρχουν ακόμα ΑΝΘΡΩΠΟΙ. Πιστέψτε σ’ αυτούς και μην αφήσετε να σβήσει η ελπίδα.




γράφτηκε από Χριστίνα Γεωργαλλή
Πηγές από
http://www.aristeiazois.gr/ και σχετικό έντυπο

You Might Also Like

8 σχόλια/comments

  1. Τι να πω, συγχαρητήρια για το post; Το θεωρώ λίγο. Προσωπικά τα θεωρώ τιμή να γνωρίζω ανθρώπους με τέτοιες ευαισθησίες. Να είσαι καλά. Έβαλα και εγώ ντέντεκτιβ στον κήπο. Προσπαθώ να δω πως δουλεύει άλλα πιστεύω να τα καταφέρω. Σε ευχαριστώ και για την αναφορά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δεν κάνει τίποτα! Θα μπω στο μπλοκ σου, έτσι κι αλλιώς το παρακολουθώ, ας το δηλώσω κιόλας. Σ'ευχαριστώ και για τα καλά σου λόγια. Καλή σου μέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. πολύ ωραία ανάρτηση!
    αν σκεφτόμασταν όλοι μ'αυτόν τον τρόπο δε θα εμφανίζονταν φαινόμενα όπως το εμπόριο οργάνων κλπ.
    ας θυμηθούμε και το πρόσφατο παράδειγμα με τον πατέρα του νεαρού αυστραλού που χάθηκε άδικα στη Μύκονο ο οποίος δείχνοντας μεγαλοψυχία δώρισε τα όργανα του γιου του..συγκινητικές αυτές οι ιστορίες..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ανθρώπινη και ευαίσθητη η ανάρτησή σου Χριστίνα μου! Μπράβο σου!
    Πάντα γεμίζω ελπίδα όταν ανακαλύπτω έστω και έναν ΑΝΘΡΩΠΟ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια. Θέλω να πιστέυω ότι υπάρχουν πολλοί ΑΝΘΡΩΠΟΙ σ'αυτόν τον κόσμο απλά εγώ μπορεί να μην τους έχω βρει ακόμα! Και καλύτεροι, εγώ δεν κάνω τίποτα απολύτως μόνο με αυτά που γράφω! Να είσαι καλά! Καλή σου μέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Θέλει πραγματικά δύναμη ψυχής για κάνεις κάτι τέτοιο.
    Μια δύναμη που δεν ξέρω αν θα είχα εγώ.
    Αυτά τα παραδείγματα πραγματικά με κάνουν να σκέφτομαι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Όλους μας κάνουν να σκεφτόμαστε ή αν όχι όλους, τουλάχιστον αυτούς που πραγματικά θέλουν να προσπαθούν. Εννοούσα ότι δεν θα βρεις ανθρώπους που να λένε τέτοια πράγματα και να τα εννοούν, να είναι αληθινά. Για αυτούς που μπορούν και τα γράφουν δεν έχ καμμία αμφιβολία ότι είναι άνθρωποι. Αν και, όπως σωστά λες, θέλει πολύ δύναμη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Αγαπητή seniorita,σου είχα απαντήσει αλλά ήταν σε μία φάση που κόλλησε ο υπολογιστής και νόμιζα ότι αναρτήθηκε το σχόλιο μου.

    Έλεγα λοιπόν ότι έχεις απόλυτο δίκιο και ότι η καρδιά του νεαρού που αναφέρεις χτυπάει τώρα σε έναν 32χρονο Έλληνα δημοσιογράφο,ο οποίος έπασχε από καρδιακή ανεπάρκεια και θα περνούσε όλη την υπόλοιπη ζωή του μόνο με τη βοήθεια των μηχανημάτων του νοσοκομείου αν δεν πέθαινε. Είναι ένα απλό παράδειγμα αλλά νομίζω ότι στ'αλήθεια είναι κάτι πολύ σημαντικό η δωρεά οργάνων. Να είσαι καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

My instagram photos!

Instagram

Φορμα επικοινωνιας