Κοινωνικά

Ο υπολογιστής ως μέσω μάθησης

1:43 π.μ.Χριστίνα Γεωργαλλή




Πρόσφατα κυκλοφόρησε στον τύπο ένα άρθρο, προωθώντας την ιδέα ότι τα παιδιά πρέπει να απευθύνονται στον ηλεκτρονικό τρόπο μάθησης. Ο λόγος γίνεται φυσικά για τον «δάσκαλο του διαβόλου» όπως αποκαλείται, που στόχο έχει κυρίως να μαγνητίζει τα παιδιά και να τα κάνει να προσκολλώνται σ’ αυτόν.
Σίγουρα ο υπολογιστής λειτουργεί ως μέσω μάθησης, κανίς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει αυτό. Τα παιδιά ξεφεύγουν έτσι από τις συνηθισμένες δραστηριότητες που αποσκοπούν στη μάθηση και έτσι, όπως κάθε παιδί, χαίρονται που μαθαίνουν κάτι με διαφορετικό τρόπο. Επιπλέον, διασκεδάζουν με την ιδέα των εικόνων και των κινούμενων σχεδίων των παιχνιδιών και γενικά με το ότι μαθαίνουν κάτι καινούριο.
Παρ’ ολ’ αυτά πρέπει να κατευθύνονται και προς άλλα μέσα, διότι δεν επιτρέπεται να ασχολούνται συνεχώς με τον υπολογιστή. Τα παιδιά είναι τα πιο εύκολα θύματα και για τον ίδιο τον υπολογιστή και για τους χρήστες του αλλά με αυτόν τον τρόπο δε μαθαίνουν να σκέφτονται σωστά, να κάνουν κριτική και να μπορέσουν να υπερασπίσουν στο μέλλον μόνα τους τον εαυτό τους.
Ένα παιδί πρέπει να παίξει, να γελάσει, να χαρεί, να ονειρευτεί, όχι να βρίσκεται μπροστά σε μία άψυχη οθόνη˙ σίγουρα δεν του προσφέρει τίποτα απ’ αυτά. Αντιθέτως το αποξενώνει από το περιβάλλον που αρμόζει να είναι, δε θέλει να ασχοληθεί με το παιχνίδι, τις ζαβολιές και τα πειράγματα με άλλα παιδιά, φανταστείτε, ένα παιδί που δεν αγαπάει το παιχνίδι…
Κάποτε τα παιδιά αγωνιούσαν να βγουν έξω, να ζωγραφίσουν, να φτιάξουν ένα παζλ, να νιώσουν τη χαρά της δημιουργίας, να θέλουν να επιδεικνύουν τα κατορθώματά τους. Τώρα ανακαλύπτουν τον κόσμο μέσα από τον υπολογιστή με αποτέλεσμα να απογοητεύονται μπροστά στην πραγματική εικόνα όσων θεωρούσαν θαύματα μέσα απ’ την οθόνη και μαθαίνει να προτιμά τα ετοιμοπαράδοτα και όχι να ιδρώνει και να πολεμά για τις επιθυμίες και τους στόχους του. Εν συντομία, στις μέρες μας τα παιδιά ζουν με τον υπολογιστή, ζουν για τον υπολογιστή και δε ζουν τη ζωή που απλόχερα τους έχει δοθεί και τους περιμένει.
Όλα αυτά αφορούν τα παιδιά, έναν ενήλικο όμως; Πως επιτρέπει ένας ενήλικος με τη γνώση που κατέχει, καθηγητής ή γονιός , να γίνονται έτσι τα μικρά παιδιά και να αναγκάζονται να μένουν στατικά πνευματικά και να μην αφυπνίζονται; Πως ακόμη επιτρέπον στα παιδιά να βρίσκονται στον υπολογιστή χωρίς επίβλεψη, να βλέπουν πράγματα που δεν γνωρίζουν και δεν πρέπει να βλέπουν, πράγματα που δεν κατανοούν ή, το κυριότερο, που τα κατανοούν όπως θέλουν;
Αυτή η εγκληματικότητα εις βάρος των παιδιών πρέπει να σταματήσει. Και θεωρείται έγκλημα όταν αποσυνδέουμε τα παιδιά απ’ τον κόσμο, όταν δεν τους επιτρέπουμε να ζήσουν και να αποφασίσουν για τη ζωή τους, όταν τα κάνουμε ανενεργά να σκεφτούν το μέλλον τους και όργανα άλλων που ίσως και να προτιμούν αυτή τη στασιμότητα. Που είναι οι γονείς αυτών των παιδιών;

You Might Also Like

0 σχόλια/comments

My instagram photos!

Instagram

Φορμα επικοινωνιας